چندرسانه ای

77 مقام ارشد آمریکایی اوباما را به تعامل با ایران فراخواندند

نظر به اهمیت فراوان اسامی امضاکنندگان این نامه، ما به معرفی این 77 نفر پرداخته است. به نظر می‌رسد بدنه کارشناسی آمریکایی که به منافع ملی کشور خود توجه عمیق دارد و به مسائل منطقه با «عینک اسراییلی» نمی‌نگرد، رویکردی واقع‌گرایانه را اتخاذ کرده و اوباما را به مسیر صحیحی فرامی‌خواند.

مقام سابق نظامی، سیاسی، اطلاعاتی و کارشناسان امنیتی آمریکا در نامه‌ای به باراک اوباما از تلاش‌های رئیس‌جمهور آمریکا برای رسیدن به راه‌حل دیپلماتیک در پرونده هسته‌ای ایران، قدردانی کردند.

 

جوزف نای

جوزف نای به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران نظریه نئولیبرالیسم در روابط بین‌الملل و پیشرو و سردمدار نظریه قدرت نرم است. وی مفهوم «قدرت هوشمند» را بنیان‌گذاری کرد. نای در میان 1700 پژوهشگر برجسته روابط بین‌الملل، جایگاه ششمین کارشناس برجسته و صاحب‌نظر این حوزه را در بیست سال گذشته به خود اختصاص داده است.

رایان کروکر

کروکر را می‌توان از برجسته‌ترین سفرای آمریکا در منطقه خاورمیانه دانست. وی سال‌های 93-1990 را در لبنان، 97-1994 را در کویت، 2001-1998 را در سوریه، 07-2004 را در پاکستان، 09-2007 را در عراق و 12-2011 را در افغانستان سفارت‌خانه آمریکا را اداره کرد. جرج بوش پسر وی را شاهزاده عرب آمریکا خطاب کرده است.

جک متلاک

متلاک از برجسته‌ترین چهره‌های متخصص شوروی سابق است که در سال‌های جنگ سرد نقش برجسته‌ای ایفا کرد. وی در سال‌های 91-1987 سفارت آمریکا در شوروی سابق را عهده‌دار بود. در دولت ریگان وی به اداره سفارت‌خانه آمریکا در چک‌اسلواکی موظف شد.

استفن چنی

عمده فعالیت‌های نظامی وی در ژاپن و کشورهای خاورمیانه سپری شده است. وی در حال حاضر مدیرعامل پروژه امنیت آمریکایی است. پیش از این نیز ریاست آکادمی نیروهای نظامی دریایی در هارلینجن، تگزاس را عهده‌دار بود. وی یکی از اعضای اندیشکده شورای روابط خارجی نیز هست.

باربارا بودین

بودین در سال 1997 برای تصدی سفارت آمریکا در جمهوری یمن راهی این کشور شد. وی در سال 1999 با رایزنی‌های بسیار اسباب آزادی سه آمریکایی را که در یمن ربوده شده بودند، فراهم آورد. وی تا سال 2001 در این کشور به فعالیت خود ادامه داد. 

حمید بیگلری

بیگلری مدت 16 سال است که در عرصه بانکداری و امور مالی به شرکت‌های مختلف در آمریکا مشاوره می‌دهد. وی در حال حاضر رئیس شرکت ایمرجینگ مارکتس و معاون مدیرکل شرکت سیتی‌گروپ که هر دو ازجمله شرکت‌های معتبر در بخش تجاری آمریکا هستند، مشغول به کار است.

جان لیمبرت

لیمبرت از جمله کارمندان سفارت آمریکا در تهران بود که به سال 1979 توسط دانشجویان پیرو خط امام تسخیر شد و وی نیز در شمار دیگر آمریکایی‌های حاضر در این سفارت‌خانه به گروگان گرفته شد. وی پیش از آن در کشورهایی همچون الجزایر، جیبوتی، عربستان سعودی و امارات متحده عربی فعالیت داشت.

ریچارد مک‌کورک

در سال 1989 رئیس‌جمهور بوش پدر مک‌کورک را به‌عنوان معاون امور اقتصادی و کشاورزی وزیر امور خارجه آمریکا منصوب کرد که این سمت تا سال 1991 ادامه یافت. وی از سال‌های 2004 تا 2006 به‌عنوان مشاور ارشد در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل مشغول به فعالیت بود.

پیتر بورلیگ

بورلیگ از سال 1995 تا 1997 سفارت آمریکا در سریلانکا را عهده‌دار بود و هم‌زمان سفارتخانه آمریکا در مالدیو را نیز اداره می‌کرد. وی برای مدت کوتاهی در فاصله سال‌های 99-1998 نماینده آمریکا در سازمان ملل بود. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد. 

ویلیام هاروپ

ویلیام هاروپ از جمله سفرای برجسته آمریکا است که در طول مدت خدمت 39ساله خود در وزارت خارجه، سفارت‌خانه آمریکا در گینه، کنیا، سیشل، زئیر و اسرائیل را اداره کرده است. وی همچنین در ایتالیا و بلژیک نیز سمت دیپلماتیک داشته است.

گرگوری نیوبولد

نیوبولد، ژنرال سه ستاره تفنگداران دریایی آمریکا است که فرماندهی عملیات‌های ستاد مشترک [نیروی دریایی] را در سال‌های 2000 تا 2002 (زمانی که بازنشسته شد) بر عهده داشت. وی از برجسته‌ترین نظامیان مخالف طرح‌های دونالد رامسفلد برای اشغال عراق بود و بازنشستگی زودهنگام او بی‌ربط به این ماجرا نبود.

والتر کاتلر

کاتلر از جمله سفرای بسیار مهم و برجسته دستگاه دیپلماسی آمریکا، کسی است که در سال 1979 برای تصدی سفارتخانه آمریکا در ایران انتخاب شده بود. وی در سال‌های 87-1984 و 89-1987 سفارتخانه آمریکا در عربستان سعودی را اداره می‌کرد.

جوزف کرینشن

کرینشن در حال حاضر ریاست صندوق پلاگ‌شیر را عهده‌دار است؛ این مؤسسه در عرصه سیاست‌گذاری تسلیحات هسته‌ای و حل منازعات فعالیت می‌کند. وی پیش از این مدت هشت سال مدیریت بخش مطالعات منع گسترش تسلیحات هسته‌ای در اندیشکده بنیاد کارنگی را بر عهده داشت.

توماس آر. پیکرینگ

پیکرینگ نشان سفیر برجسته، بالاترین نشان دستگاه دیپلماسی آمریکا را در اختیار دارد. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا است و در اندیشکده‌های مختلفی همچون شورای ایرانی آمریکایی‌ها، مرکز هنری استیمسون، پروژه اصلاح امنیت ملی، شورای روابط خارجی و مرکز ویلسون عضویت و فعالیت دارد.

 

در نامه این مقامات سابق و فعلی دولت آمریکا، هم‌زمان با حمایت از رویکرد اوباما در برخورد دیپلماتیک با ایران، سیاست‌های پیشین اوباما در قبال ایران - از تحریم و فشار تا تهدید نظامی و همه گزینه‌های روی میز - را عامل تغییر روش ایران در مذاکرات و تلاش برای توافق هسته‌ای دانسته‌اند. به نظر می‌رسد بدنه کارشناسی آمریکایی که به منافع ملی کشور خود توجه عمیق دارد و به مسائل منطقه با «عینک اسراییلی» نمی‌نگرد، رویکردی واقع‌گرایانه را اتخاذ کرده و اوباما را به مسیر صحیحی فرامی‌خواند
 

متن نامه 77 مقام آمریکایی به اوباما به شرح زیر است:

 

آقای رئیس‌جمهور،

ما تصمیم شما برای استفاده مقتدرانه از دیپلماسی برای رسیدن به توافق با ایران را تحسین می‌کنیم، به‌ویژه اینکه به نظر می‌رسد اراده رئیس‌جمهور حسن روحانی نیز برای شفافیت بیشتر و وضع محدودیت‌های قابل راستی‌آزمایی و مورد قبول جامعه بین‌الملل در برنامه هسته‌ای ایران است. کار دشوار دیپلماسی هم اکنون آغاز شده است. دهه‌ها بی‌اعتمادی و نبود ارتباط میان دو کشور، کار رسیدن به توافق و ضمانت مورد نظر را برای اطمینان از اینکه برنامه هسته‌ای ایران فقط برای مقاصد صلح‌آمیز است، بسیار پیچیده خواهد کرد.

شما در تصمیم‌تان برای تعامل با ایران، بدون شک با مخالفت‌هایی روبرو خواهید شد. ما از سیاست جدید شما حمایت می‌کنیم و متعهد می‌شویم تحسین و حمایت سایر هموطنان آمریکایی‌مان از آرزوی شما برای ساخت خاورمیانه‌ای آرام و با همکاری متقابل در این دوره گذار را جلب کنیم. با توجه به ابتکار عمل اتخاذشده از سوی دولت ایران که بخشی از آن ناشی از سیاست‌های پیشین شماست، گزینه دیپلماتیک در این برهه صحیح‌ترین گزینه است.

امیدواریم در این مسیر جدید مهم و سازنده‌ای که در پیش گرفته‌اید موفق باشید.


 

مورتون آبراموویچ (Morton Abramowitz)    

وی در سال‌های ریاست جمهوری جیمی کارتر سفیر آمریکا در تایلند بود و در دولت ریگان به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور اطلاعاتی و تحقیقاتی ف با آغاز ریاست جمهوری جرج بوش پدر وی به‌عنوان سفیر آمریکا در ترکیه کار خود را آغاز کرد. وی در سال 1991 ریاست اندیشکده بنیاد کارنگی را عهده‌دار شد؛ سپس سرپرستی بنیاد حمایت از دموکراسی (ان‌دی‌یو) را بر عهده گرفت. وی یکی از مهم‌ترین عوامل بنیان‌گذاری گروه بین‌المللی سنجش بحران (International Crisis Group) است.

 

 

مایکل آرماکاست  (Michael Armacost)

آرماکاست از سال 1977 تا 1978 در دولت کارتر به‌عنوان یکی از اعضای منتخب شورای امنیت ملی، بررسی امور مربوط به شرق آسیا و چین را بر عهده داشت. از سال 1989 تا 1993 به‌عنوان سفیر آمریکا در ژاپن خدمت کرد. پیش از آن وی از سال 1984 تا 1989 معاونت امور سیاسی وزیر امور خارجه را عهده‌دار بود. در سال‌های حساس حکومت فردینان مارکوس در فیلیپین، یعنی از سال 1982 تا 1984 وی سفارت آمریکا در این کشور را اداره می‌کرد. پس از این، از سال 1995 تا 2002 وی سرپرستی مؤسسه بروکینگز را عهده‌دار شد.

 

برایان آتوود (Brian Atwood)  

آتوود در دوران ریاست جمهوری کارتر به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور کنگره‌ای خدمت کرد. از سال 1986 تا 1993، اولین رئیس مؤسسه ملی دموکراتیک امور بین‌المللی (National Democratic Institute for International Affairs) وارد این نهاد شد. در فاصله سال‌های 1993 تا 1999، ریاست یو‌اس‌اید را بر عهده گرفت. او به‌عنوان رئیس دانشکده مطالعات روابط عمومی همفری در دانشگاه مینسوتا در فاصله سال‌های 2002 تا 2010 خدمت کرد. در سال 2010 به درخواست اوباما وی ریاست کمیسیون هماهنگی توسعه در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی را پذیرفت.

 

روبرت ماسون بیکرافت (Robert Mason Beecraft)

از سال 2001 تا 2004 وی به‌عنوان سرپرست تیم دیپلماتیک آمریکا راهی بوسنی و هرزگوین شد و در آنجا نیز هدایت سازمان همکاری و امنیت در اروپا را بر عهده داشت. از سال 2004 تا 2006، به‌عنوان استاد استراتژی امنیت ملی در دانشکده ملی جنگ آمریکا تدریس داشت. در حال حاضر به‌عنوان یک دیپلمات بازنشسته، در نقش مشاور ارشد به وزارت امور خارجه آمریکا کمک می‌کند. 

 

 

جان بیرل (John Ross Beyrle)

وی از سال 2005 تا 2008 سفارت آمریکا در بلغارستان را اداره می‌کرد. بیرل از سال 2008 مأمور شد تا به سفارت آمریکا در فدراسیون روسیه برود و تا سال 2012 در این سمت باقی ماند. در سال‌های فعالیت وی در روسیه روابط آمریکا با این کشور رو به توسعه و بهبود رفت و منجر به عقد توافقنامه استارت 2 شد. او در حال حاضر به‌عنوان یکی از کارشناسان روابط آمریکا ـ روسیه، فعالیت دارت و در امور اروپای شرقی و مرکزی و روسیه و دیگر کشورهای شوروی سابق به مقامات وزارت امور خارجه آمریکا مشاوره می‌دهد. 

 

حمید بیگلری (Hamid Biglari)

بیگلری مدت 16 سال است که در عرصه بانکداری و امور مالی به شرکت‌های مختلف در آمریکا مشاوره می‌دهد. وی در حال حاضر رئیس شرکت ایمرجینگ مارکتس و معاون مدیرکل شرکت سیتی‌گروپ که هر دو ازجمله شرکت‌های معتبر در بخش تجاری آمریکا هستند، مشغول به کار است. او یکی از اعضای هیئت‌مدیره اندیشکده شورای روابط خارجه و یکی از اعضای هیئت امنای اندیشکده جامعه آسیا است.

 

 

باربارا کی. بودین (Barbara K. Bodine)

بودین در سال 1997 برای تصدی سفارت آمریکا در جمهوری یمن راهی این کشور شد. وی در سال 1999 با رایزنی‌های بسیار اسباب آزادی سه آمریکایی را که در یمن ربوده شده بودند، فراهم آورد. وی تا سال 2001 در این کشور به فعالیت خود ادامه داد. 


آویس بولن (Avis Bohlen)

پدر آویس بولن از سال 1953 تا 1957 سفیر آمریکا در شوروی سابق بود. وی در سال 1996 به‌عنوان سفیر آمریکا به بلغارستان راهی این کشور شد و تا سال 1999 در این سمت خدمت کرد. وی از سال 1999 تا 2002 به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور کنترل تسلیحات مشغول به کار بود. وی هم در آکادمی دیپلماسی آمریکا و هم در اندیشکده شورای روابط خارجی عضویت دائم دارد. 


ریچارد بوچر (Richard Boucher)

بوچر پیش از پیوستن به وزارت امور خارجه در سال 1977، در ارتش آمریکا خدمت می‌کرد. وی در سال‌ها 75-1973 به‌عنوان نیروهای حافظ صلح در سنگال بود. پس از ورود به وزارت خارجه، کشورهای جنوب شرقی آسیا و نیز چین، مهم‌ترین حوزه فعالیت او بوده است. وی در سال‌های 1999 و 2000 به‌عنوان نماینده ارشد آمریکا در سازمان همکاری اقتصادی آسیا ـ اقیانوسیه (اپک) خدمت می‌کرد. او از سال 2000 تا سال 2005 به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در روابط عمومی خدمت کرده است و بیشترین بازه خدمت در چنین سمتی را در طول تاریخ وزارت امور خارجه آمریکا به خود اختصاص داده است. وی در سال‌های 96-1993، سفیر آمریکا در قبرس بود.

 

 

کنث ال. براون (Kenneth L. Brown)

براون از سال 1961 تا سال 1992 در دستگاه دیپلماتیک آمریکا خدمت کرده است. وی سابقه تصدی سفارت آمریکا در ساحل عاج، غنا و جمهوری کنگو را در کارنامه خود دارد. وی همچنین به‌عنوان معاون دبیر کل سازمان ملل در امور سیاسی فعالیت داشته است. وی همچنین معاونت امور آفریقا در وزارت امور خارجه آمریکا را نیز بر عهده داشته است.

 

پیتر بورلیگ (Peter Burleigh)

بورلیگ از سال 1995 تا 1997 سفارت آمریکا در سریلانکا را عهده‌دار بود و هم‌زمان سفارتخانه آمریکا در مالدیو را نیز اداره می‌کرد. وی برای مدت کوتاهی در فاصله سال‌های 99-1998 نماینده آمریکا در سازمان ملل بود. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد. 

 

وندی چمبرلین (Wendy Chamberlin)

وی از سال 1975 وارد دستگاه دیپلماسی آمریکا شد. در سال‌های 2001 و 2002 سفارتخانه آمریکا در پاکستان را اداره می‌کرد. پیش از آن از سال 1993 تا 1996، معاون سفیر آمریکا در کوالالامپور، مالزی بود. از سال 1996 تا 1999 نیز سفارت آمریکا در لائوس را عهده‌دار شد. در سال‌های 1999 تا 2001 نیز به‌عنوان معاون ارشد وزیر امور خارجه در امور قاچاق مواد مخدر و اجرای قوانین خدمت کرد. وی در سال 2007 به ریاست اندیشکده مؤسسه خاورمیانه منصوب شد.

 

 

استفن چنی (Stephen Cheney)

چنی، از آکادمی نیروی دریایی آمریکا فارغ‌التحصیل شده و مدت 30 سال در عرصه فرماندهی و آموزش نیروهای دریایی خدمت کرده است. عمده فعالیت‌های نظامی وی در ژاپن و کشورهای خاورمیانه سپری شده است. وی در حال حاضر مدیرعامل پروژه امنیت آمریکایی است. پیش از این نیز ریاست آکادمی نیروهای نظامی دریایی در هارلینجن، تگزاس را عهده‌دار بود. وی یکی از اعضای اندیشکده شورای روابط خارجی نیز هست.

 

جوزف کرینشن (Joseph Cirincione)

کرینشن در حال حاضر ریاست صندوق پلاگ‌شیر را عهده‌دار است؛ این مؤسسه در عرصه سیاست‌گذاری تسلیحات هسته‌ای و حل منازعات فعالیت می‌کند. وی پیش از این مدت هشت سال مدیریت بخش مطالعات منع گسترش تسلیحات هسته‌ای در اندیشکده بنیاد کارنگی را بر عهده داشت. وی مدت نه سال نیز در مجلس نمایندگان آمریکا به‌عنوان عضو کارشناس در کمیسیون‌های مختلف فعالیت می‌کرد. از جمله در کمیسیون خدمات مسلحانه و نیز در کمیسیون عملیات‌های دولتی.

 

الینور کانستبل (Elinor Constable)

کانستبل از سال 1986 تا 1989، به پیشنهاد رونالد ریگان سفارت آمریکا در کنیا را عهده‌دار شد. پس از خدمت در این سمت، وی به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور علمی اقیانوس‌ها و محیط‌زیست بین‌المللی انتخاب شد و تا سال 1995 در این سمت مشغول به کار بود. وی یکی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد.

 

 

ویلیام هریسون کورتنی (William Harrison Courtney)

در سال 1997 رئیس‌جمهور بیل کلینتون کورتنی را به‌عنوان مدیرکل امور روسیه، اوکراین و اوراسیا منصوب کرد. وی پیش از این سمت سفیر آمریکا در گرجستان بود و پیشتر از آن نیز سفارتخانه آمریکا در قزاقستان را اداره می‌کرد. وی همچنین در گفتگوهای هسته‌ای و فضایی ژنو، سرپرستی هیئت آمریکایی ناظر بر معاهدات منع آزمایش‌های هسته‌ای را عهده‌دار بود. همچنین در سفارت‌خانه‌های آمریکا در مسکو و برازیلیا، به‌عنوان سرپرست هیئت نظارت بر امنیت، ایمنی و خنثی‌سازی تسلیحات هسته‌ای را بر عهده داشت. وی یکی از اعضای کارشناسان امور بین‌المللی در اندیشکده شورای روابط خارجی می‌باشد و در آکادمی دیپلماسی آمریکا نیز عضو است. وی همچنین یکی از اعضای هیئت‌مدیره اندیشکده شورای امور جهانی است.


چستر ای. کروکر (Chester A. Crocker)

کروکر از سال 1981 تا 1989، در دولت ریگان،  معاون وزیر امور خارجه در امور آفریقا بود. وی معمار اصلی سیاست «تعامل سازنده» در قبال رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی بوده و در استقلال یافتن نامبیا اثری ملموس داشت.

 

رایان کروکر (Ryan Crocker)

کروکر را می‌توان از برجسته‌ترین سفرای آمریکا در منطقه خاورمیانه دانست. وی سال‌های 93-1990 را در لبنان، 97-1994 را در کویت، 2001-1998 را در سوریه، 07-2004 را در پاکستان، 09-2007 را در عراق و 12-2011 را در افغانستان سفارت‌خانه آمریکا را اداره کرد. جرج بوش پسر وی را شاهزاده عرب آمریکا خطاب کرده است. وی عناوین افتخاری و مدال‌های بسیاری را از دولت و دستگاه دیپلماتیک آمریکا دریافت کرده است، ازجمله مدال آزادی ریاست جمهوری را که در سال 2009 از دست جرج دبلیو. بوش اخذ کرد. همچنین وی از طرف نیروی دریایی آمریکا، به‌عنوان تفنگدار دریایی افتخاری، ملقب شده است.

 

 

والتر کاتلر (Walter Cutler)

کاتلر از جمله سفرای بسیار مهم و برجسته دستگاه دیپلماسی آمریکا، کسی است که در سال 1979 برای تصدی سفارتخانه آمریکا در ایران انتخاب شده بود. وی در سال‌های 87-1984 و 89-1987 سفارتخانه آمریکا در عربستان سعودی را اداره می‌کرد. او در سال‌های 84-1982 در تونس و در سال‌های 79-1975 در کنگو تصدی سفارت آمریکا را عهده‌دار بود. وی همچنین معاون وزیر امور خارجه در امور کنگره‌ای بود. از سال 1986 تا 2006 ریاست مرکز بین‌المللی مدیترانه را بر عهده داشت. وی همچنین یکی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا است.

 

سوزان دی‌مگیو (Suzanne DiMaggio)

وی به‌عنوان معاون مدیرکل برنامه سیاست‌گذاری در انجمن سازمان ملل در ایالات متحده (یو‌ان‌ای ـ یو‌اس‌ای) با تمرکز خاص روی حل منازعات بین‌المللی، از جمله بحران هسته‌ای ایران فعالیت داشته است. در سال 2007 به اندیشکده انجمن آسیا می‌پیوندد و ریاست کارگروه برنامه‌های سیاست‌گذاری جهانی را در این اندیشکده عهده‌دار می‌شود. هدف از این کارگروه ارائه راه‌حل برای مهم‌ترین چالش‌هایی می‌باشد که پیش روی آمریکا قرار گرفته است.

 

 

تئودور ال. الیوت (Theodore L. Eliot, Jr)

الیوت در سال‌های 78-1973 سفیر آمریکا در افغانستان بود. پیش از آن تاریخ وی به‌عنوان دیپلمات در کشورهایی همچون سریلانکا، آلمان، شوروی سابق و ایران خدمت کرد. وی پس از بازنشست شدن از دستگاه دیپلماتیک، برای مدتی مدیریت شرکت تولید تسلیحات ریتون را عهده‌دار بود. وی همچنین از سال 1990 تا 2002 از اعضای هیئت‌مدیره بنیاد آسیا بود و نیز در سال‌های 1985 تا 1987، مدیریت مرکز امور آسیا اقیانوسیه در بنیاد آسیا را عهده‌دار بود.

 

نانسی الی رفل (Nancy Halliday Ely-Raphel)

وی در سال‌های 1998 تا 2001 سفارتخانه آمریکا در اسلونی را اداره کرد. وی به‌عنوان مشاور ارشد وزیر امور خارجه در امور دموکراسی، حقوق بشر و کار و مشاور حقوقی در امور آفریقا در دستگاه دیپلماسی آمریکا خدمت کرده است. وی یکی از اعضای اندیشکده شورای روابط خارجی است.

 

روبرت ویلیام فراند (Robert William Farrand)

فراند در مدت خدمت خود در وزارت امور خارجه آمریکا به کشورهای گینه نو، جزایر سلیمان، بوسنی و هرزگوین، چک‌اسلواکی و شوروی سابق اعزام شد. وی در سال‌های 1990 تا 1993 سفارت‌خانه آمریکا در گینه نو را اداره می‌کرد. وی یکی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد. 

 

لزلی اچ. گلب (Leslie H. Gelb)

گلب از سال 1967 تا 1969 مدیر بخش سیاست‌گذاری و کنترل تسلیحات برای امور امنیتی بین‌المللی در وزارت دفاع آمریکا مشغول به فعالیت بود. وی بالاترین جایزه پنتاگون، یعنی مدال ممتاز خدمت را از آن خود کرده است. وی در سال‌های 77-1973 به‌عنوان خبرنگار دیپلماتیک نشریه نیویورک‌تایمز فعالیت داشت. او در دولت کارتر به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه مشغول به کار شد و مدال افتخار وزارت امور خارجه را نیز از آن خود کرد. وی در سال 1993 ریاست اندیشکده شورای روابط خارجی را بر عهده گرفت و در سال 2012 به‌عنوان رئیس بازنشسته این اندیشکده به فعالیت مشاوره خود ادامه داد. وی در اندیشکده‌های مختلفی همچون شبکه امنیت ملی، پروژه ترومن، مرکز منافع ملی و گروه ائتلاف علیه ایران هسته‌ای، در زمره هیئت‌رئیسه و مشاور ارشد فعالیت می‌کند.

 


روبرت اس. گلبارد (Robert S. Gelbard)

گلبارد در دولت کلینتون یکی از فرستادگان وی به منطقه بالکان بود. وی در سال 1998 با میلشویچ دیدار کرد و به او در مورد حمله احتمالی ناتو به صربستان هشدار داد. وی در سال‌ها 91-1988 و 2001-1999 به ترتیب سفارت آمریکا در بولیوی و اندونزی را بر عهده داشت. وی یکی از اعضای دیپلماسی آمریکا است.

 

ادوارد ویلیام گنهم (Edward William Gnehm, Jr)

وی از سال 1969 وارد وزارت خارجه آمریکا شد و مناصب متعددی را تا کنون بر عهده داشته است، از جمله: معاون وزیر امور خارجه در امور آسیای نزدیک و جنوب آسیا، مدیر نیروی انسانی وزارت امور خارجه، معاون وزیر دفاع در امور آسیای نزدیک و آسیای جنوبی، سفیر آمریکا در کویت از سال 1991 تا 1994، سفیر آمریکا در استرالیا به سال‌های 2000تا 2001 و سفیر آمریکا در اردن از سال 2001 تا 2003. 

 

لی اچ. همیلتون (Lee H. Hamilton)

همیلتون از سال 1965 تا 1999 به‌عنوان نماینده دموکرات ایالت ایندیانا در مجلس نمایندگان آمریکا خدمت کرده است. وی ریاست کمیسیون‌های مختلفی از جمله کمیسیون امور خارجه، کمیسیون دائمی منتخب برای امور اطلاعاتی و کمیسیون مشترک امور انتشاراتی را بر عهده داشته است. او همچنین معاون رئیس کمیسیون یازده سپتامبر بود. وی همچنین ریاست و اداره اندیشکده مرکز ویلسون را نیز در کارنامه خود دارد. در سال 2008 به حمایت از اوباما پرداخت و او را در جریان مبارزات انتخاباتی همراهی کرد.

 

 

ویلیام هاروپ (William Caldwell Harrop)

ویلیام هاروپ از جمله سفرای برجسته آمریکا است که در طول مدت خدمت 39ساله خود در وزارت خارجه، سفارت‌خانه آمریکا در گینه، کنیا، سیشل، زئیر و اسرائیل را اداره کرده است. وی همچنین در ایتالیا و بلژیک نیز سمت دیپلماتیک داشته است. او به ریاست انجمن خدمات خارجی آمریکا انتخاب شد و نشان ممتاز افتخاری وزارت امور خارجه را از آن خود کرده است. وی عضویت در مؤسسه امور خارجی واشنگتن و اندیشکده شورای روابط خارجی را در کارنامه خود دارد. هاروپ در آکادمی دیپلماسی آمریکا نیز عضو است.


استفن هاینتز (Stephen Heintz)

هاینتز در سال 2001 به‌عنوان ششمین رئیس صندوق برادران راکفلر، به این مؤسسه پیوست. پیش از این وی در جایگاه‌های مختلفی در بخش دولتی و غیرانتفاعی فعالیت داشته است. او بنیان‌گذار و رئیس اندیشکده دموس است. پیش از آن نیز معاون مدیرعامل مؤسسه شرق‌غرب بود. وی از اعضای اندیشکده شورای روابط خارجی است و در سال‌های 2009، 2010، 2011 و 2013 توسط نشریه نانپرافیت تایمز به‌عنوان یکی از 50 رهبر با نفوذ در بخش غیرانتفاعی معرفی شده است. 

 

کریستوفر هیل (Christopher Hill)

وی در سال 1977 وارد وزارت امور خارجه شد. در سال‌های 85-1983 به‌عنوان مسئول امور اقتصادی به سفارت آمریکا در کره جنوبی رفت. در سال‌های 99-1996 سفیر آمریکا در مقدونیه بود، در سال 1998 و 1999 به‌عنوان فرستاده ویژه راهی کوزوو شد و در سال‌های 2000 تا 2004 سفارتخانه آمریکا در لهستان را اداره می‌کرد. در سال‌های 2004 و 2005 به سفارت جمهوری کره منصوب شد و پس از آن به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور آسیای شرقی و اقیانوسیه گماشته شد. وی در سال 2009 به پیشنهاد اوباما به‌عنوان سفیر آمریکا در عراق منصوب شد. 

 

 

کارلا هیلز (Carla Hills)

هیلز در دولت جرالد فورد، در سمت وزیر مسکن و توسعه شهری آمریکا مشغول به خدمت شد. وی اولین زنی بود که چنین سمتی را عهده‌دار می‌شد و سومین زنی بود که به‌عنوان وزیر در دولت آمریکا خدمت کرد. وی پیش از سمت مذکور، به‌عنوان معاون دادستان عالی آمریکا، بخش مدنی وزارت دادگستری را اداره می‌کرد. 

در دولت جرج بوش پدر، در فاصله سال‌های 1989 تا 1993 وی به‌عنوان نماینده صنف تجار آمریکا مشغول به کار شد. هیلز معاون رئیس اندیشکده شورای روابط خارجی است و در اندیشکده‌­های مختلفی از جمله مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل، مرکز همکاری برای امنیت آمریکا، گروه سنجش بحران بین‌الملل، شورای سیاست‌گذاری بین‌المللی و مؤسسه پترسون، عضویت داشته و مشاوره می‌دهد. 


هیثر ام. هاجز (Heather M. Hodges)

وی از سال 1980 وارد دستگاه وزارت خارجه آمریکا شد و در اولین مأموریت خود به کاراکاس، ونزوئلا اعزام گردید. سپس راهی گواتمالا شد و پس از آن اداره دفتر امور پرو در وزارت خارجه را عهده‌دار شد. وی موفق به اخذ مجوز پیرسون برای ورود به کنگره گردید و در آنجا به کمیسیون فرعی امور مهاجرین و پناهندگان در سنا مشاوره می‌دهد. او در سال 1993 به‌عنوان سفیر آمریکا در نیکاراگوئه انتخاب شد و در سال‌های 2003 تا 2006 نیز به اداره سفارت آمریکا در مولداوی موظف گردید.

 

آلن هولمز (H. Allen Holmes)

هولمز خدمت در وزارت خارجه آمریکا را در سال 1959 آغاز کرد. وی در سال‌ 1982 به سمت سفیر آمریکا در پرتغال منصوب شد و از سال 1985 تا 1989 نیز به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور سیاسی‌ـ نظامی انتخاب گردید. هولمز در دولت کلینتون به انتخاب وی به‌عنوان معاون وزیر دفاع در امور عملیات‌های ویژه و منازعات محدود مشغول به فعالیت شد. در همین دوره بود که دفتر تحت اداره او به وزارت دفاع پیشنهاد داد که استراتژی ضد تروریستی ملی جدیدی را در پیش گیرد.


ویلیام جی. وندن هوول (William Jacobus vanden Heuvel)

هوول نویسنده، تاجر، وکیل مدافع و سفیر کهنسال آمریکایی است که کار خود را به‌عنوان معاون اجرایی سفیر آمریکا در تایلند در سال‌ 1953 آغاز کرد. وی در سال‌های 79-1977 به‌عنوان سفیر آمریکا در دفتر اروپایی سازمان ملل در ژنو و معاون سفیر آمریکا در سازمان ملل به سال‌های 81-1979، خدمت کرد. وی در شرکت‌های مختلفی به‌عنوان عضوی هیئت‌مدیره فعالیت کرده است از جمله، در شرکت‌های یو‌اس بنک‌نوت، تایم وارنر و شرکت نفتی نورث‌ آگین. در حال حاضر وی مدیر بنیاد آمریکا اطریش و معاون مدیر شورای سفرای آمریکای است. او در اندیشکده شورای روابط خارجی نیز عضو است و وی در مؤسسه جامعه اُاس‌اس، عضویت افتخاری دارد.

 


توماس ال. هیوز (Thomas L. Hughes)

هیوز در دولت‌های کندی و جانسون به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور تحقیق و اطلاعات مشغول به فعالیت بوده است. از سال 1971 ریاست اندیشکده بنیاد کارنگی را بر عهده گرفت. 


روبرت هانتر (Robert Edwards Hunter)

هانتر، کارشناس ارشد مرکز روابط فرا آتلانتیک در دانشکده مطالعات پیشرفته روابط بین‌الملل جان هاپکینز در دانشگاه هاروارد است. پیش از این وی به‌عنوان سفیر آمریکا در ناتو (98-1993) خدمت کرده است. او در دولت رئیس‌جمهور جیمی کارتر به‌عنوان مدیر امور خاورمیانه مشغول به کار بود و در شورای امنیت ملی در سال‌های 79-1977 مدیریت امور اروپای غربی را بر عهده داشت. او در سال‌های 1993 تا 1997 مشاور سیاست خارجی سناتور ادوارد ام. کندی بود. هیوز تا کنون بیش از 850 عنوان مقاله و یادداشت در نشریه‌های مختلفی همچون فارن پالیسی، فارن افیرز، واشنگتن کوارترلی و ... منتشر شده است. 

 

دنیس جت (Dennis Coleman Jett)

جت در دولت کلینتون عهده‌دار سفارتخانه آمریکا در موزامبیک و پرو بود. وی در حال حاضر در دانشکده روابط بین‌الملل دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا تدریس می‌کند. 


جیمز آر. جونز (James R. Jones)

جونز در سال 1965 به کاخ سفید وارد شد و به‌عنوان رئیس ستاد مشترک در دولت لیندون جانسون، منصوب گردید. پس از اتمام دوره ریاست جمهوری جانسون وی برای اولین بار در انتخابات کنگره شرکت کرده و به‌عنوان نماینده اوکلاهاما وارد مجلس نمایندگان آمریکا شد. وی پس از این شش دوره در انتخابات شرکت کرده و پیروز شد و در تمام ادوار در کمیسیون بودجه مشغول به فعالیت بود. در سال 1993 به انتخاب رئیس‌جمهور کلینتون به سفارت آمریکا در مکزیک گماشته شد.

 

ریچارد دی. کازلاریچ (Ricahrd D. Kauzlarich)

وی در سال‌های 93-1991 مسئولیت روابط آمریکا با شوروی سابق و برقراری روابط اقتصادی با اتحادیه اروپا را برعهده داشت. وی در سفارت‌خانه‌های آمریکا در اتیوپی، اسرائیل و توگو خدمت کرد و در سال‌های 97-1994 سفارت آمریکا در آذربایجان را عهده‌دار بود و در سال‌های 99-1997 در بوسنی و هرزگوین سفارتخانه آمریکا را اداره می‌کرد. او به‌عنوان کارشناس اطلاعات ملی از سال 2003 تا 2011 در وزارت امور خارجه مشغول به کار بوده است. 

 

دنیل کورتزر (Daniel Charles Kurtzer)

وی در سال 1981 به‌عنوان سفیر آمریکا در قاهره منصوب شد. در سال‌های 2001 تا 2005 نیز به‌عنوان سفیر آمریکا در اسرائیل انتخاب شد. وی به همراه جیمز اشتاین برگ و دنیس رأس، بیانیه سال 2008 اوباما برای آیپک را تنظیم کردند.

 


بروس لینگن (Bruce Laingen)

وی در طول جنگ جهانی دوم در خدمت نیروی دریایی آمریکا بود و در سال 1949 به وزارت امور خارجه آمریکا پیوست. وی در جریان تسخیر سفارت آمریکا توسط دانشجویان انقلابی جمهوری اسلامی ایران، در شمار آمریکایی‌هایی بود که به گروگان گرفته شدند. لینگن پیش از این در سال 1977 سفیر آمریکا در مالت بود. 


جورج دبلیو. لانداو (George W. Landau)

وی در سال 1957 وارد وزارت امور خارجه آمریکا شد. عمده حوزه فعالیت او آمریکای جنوبی می‌باشد و سفارتخانه‌های آمریکا در پاراگوئه، شیلی و ونزوئلا را اداره کرده است. او از اعضای اندیشکده شورای روابط خارجی و آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد.


جان لیمبرت (John Limbert)

لیمبرت از جمله کارمندان سفارت آمریکا در تهران بود که به سال 1979 توسط دانشجویان پیرو خط امام تسخیر شد و وی نیز در شمار دیگر آمریکایی‌های حاضر در این سفارت‌خانه به گروگان گرفته شد. وی پیش از آن در کشورهایی همچون الجزایر، جیبوتی، عربستان سعودی و امارات متحده عربی فعالیت داشت. از سال 2000 تا  2003 به سفارت آمریکا در جمهوری اسلامی موریتانی گماشته شد. لیمبرت، یکی از اعضای هیئت مشاوره شورای ملی آمریکایی ـ ایرانی است. 


فرانک لوی (Frank Loy)

لوی از سال 1981 تا 1995 رئیس صندوق مارشال بود. وی از سال 1998 تا 2001 به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور جهانی فعالیت کرد. 

 

 

ویلیام اچ. لورز (William H. Luers)

لورز مدیر کنونی پروژه ایران در دانشگاه کلمبیا است. وی به مدت ده سال رئیس انجمن سازمان ملل در ایالات متحده بوده است. لورز همچنین مدت 32 سال را در وزارت امور خارجه آمریکا خدمت کرده است. وی در سال 1978 به‌عنوان سفیر آمریکا در ونزوئلا تعیین شد و پس از آن در سال 1983 به چک‌اسلواکی رفت. 

 

پرینستون ناتان لیمن (Princeton Nathan Lyman) 

لیمن در سال‌های 89-1986 در نیجریه و در سال‌های 95-1992 در آفریقای جنوبی، سفارت آمریکا را عهده‌دار بود. در سال‌های 98-1996 معاون وزیر امور خارجه در امور سازمان‌های بین‌المللی بود. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا و همچنین مؤسسه آسپن و نیز شورای روابط خارجی است. 


جسیکا تی. متیوس (Jessica T. Mathews)

متیوس در سال‌های 1977 تا 1979، ریاست دفتر امور جهانی شورای امنیت ملی را بر عهده داشت. در سال 1993 به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور جهانی تعیین شد. از سال 1993 تا 1997 به‌عنوان کارشناس ارشد در اندیشکده شورای روابط خارجی فعالیت کرد. وی در سال 1997 مقاله مشهور «تغییر جهت قدرت» خود را در نشریه فارن افیرز منتشر کرد که به تصدیق هیئت تحریریه این نشریه به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین مقالات این نشریه در 75 سال پیشینه آن می‌باشد. وی از سال 1997 به ریاست اندیشکده بنیاد کارنگی منصوب شد و همچنان در این سمت به فعالیت مشغول است.

 


جک متلاک (Jack Matlock)

متلاک از برجسته‌ترین چهره‌های متخصص شوروی سابق است که در سال‌های جنگ سرد نقش برجسته‌ای ایفا کرد. وی در سال‌های 91-1987 سفارت آمریکا در شوروی سابق را عهده‌دار بود. در دولت ریگان وی به اداره سفارت‌خانه آمریکا در چک‌اسلواکی موظف شد. از وی آثار بسیاری در نشریات علمی و خبری مختلف منتشر شده است.


ریچارد مک‌کورمک (Richard T. McCormack)

مک‌کورمک در سال 1982 به دستور ریگان به معاونت امور تجاری و اقتصادی وزیر امور خارجه آمریکا منصوب شد و تا سال 1985 در این سمت باقی ماند. در آن تاریخ ریگان مأموریت جدیدی به او محول کرد و وی را در سمت سفیر آمریکا در سازمان دولت‌های آمریکایی منصوب کرد. در سال 1989 رئیس‌جمهور بوش پدر وی را به‌عنوان معاون امور اقتصادی و کشاورزی وزیر امور خارجه آمریکا منصوب کرد که این سمت تا سال 1991 ادامه یافت. وی از سال‌های 2004 تا 2006 به‌عنوان مشاور ارشد در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل مشغول به فعالیت بود.


توماس ایی. مک‌نامارا (Thomas E. McNamara)

در سال 1986 ریگان، مک‌نامارا را به‌عنوان مدیر بخش ضد تروریسم و ضد مواد مخدر در شورای امنیت ملی آمریکا منصوب کرد. سپس در سال 1988 وی را در مقام سفیر آمریکا به کلمبیا اعزام کرد. او تا سال 1991 بر این سمت باقی بود تا اینکه بوش او را به‌عنوان مشاور ویژه رئیس‌جمهور در امور امنیت ملی و مدیر ارشد برنامه‌های بین‌المللی و امور آفریقایی در شورای امنیت ملی، منصوب کرد. وی سومین نفری است که مدال خدمات ویژه در امور اطلاعات ملی را به خود اختصاص داد. 

 

ویلیام بی. میلام (William B. Milam)

میلام از سال 1998 تا 2001 سفیر آمریکا در پاکستان بود. پیش از آن به‌عنوان کاردار سفارت آمریکا در لیبی به سر می‌برد. وی در حال حاضر به‌عنوان کارشناس ارشد در اندیشکده مرکز ویلسون فعالیت دارد.


توماس میلر (Thomas J. Miller)

وی در سال 1976 به وزارت امور خارجه آمریکا پیوست و کار خود را با مدیریت دفتر امور اسرائیل و دفتر امور اعراب ـ اسرائیل و مدیریت دفتر امور شمال آفریقا را عهده‌دار شد. وی در دولت بوش پسر به سفارت آمریکا در یونان گماشته شد. پیش از آن نیز در دولت کلینتون سفارت بوسنی و هرزگوین و قبرس را عهده‌دار بود. وی یکی از اعضای اندیشکده شورای روابط خارجی است.

 


ویلیام جی. میلر (William G. Miller)

میلر در سال 1986 کارشناس ارشد امور بین‌الملل در مؤسسه سیاست‌گذاری هاروارد بود که به ریاست کمیسیون آمریکایی روابط آمریکا ـ شوروی منصوب شد. از سال 1993 تا 1998 وی به‌عنوان سفیر آمریکا در اوکراین مشغول به کار شد. میلر در اندیشکده‌های شورای روابط خارجی، مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک و مؤسسه خاورمیانه، عضو است. 


کامرون مانتر (Cameron Munter)

مانتر از در سال‌های 2001-1999 مدیر دفتر اروپای مرکزی، شرقی و شمالی در شورای امنیت ملی بود. پیش از آن معاون حقوقی وزارت امور خارجه بود و در سال‌ها 98-1997 در دفتر توسعه ناتو، رئیس ستاد مشترک بود. وی در سال 2007 برای تصدی سفارت آمریکا در صربستان عازم این کشور شد. او در سال 2010 نیز به‌عنوان سفیر آمریکا در پاکستان به این کشور روانه شد که در سال 2012 پیشاپیش استعفا داده و از کار در وزارت امور خارجه کناره‌گیری کرد.

 

ریچارد مورفی (Richard Murphy)

مورفی از سال 1974 تا 1978 سفارت آمریکا در سوریه را بر عهده داشت. پس از آن بلافاصله راهی فیلیپین شده و تا سال 1981 سفارت آمریکا در این کشور را عهده‌دار بود. پس از آن نیز به عربستان سعودی اعزام شد و سفارت‌خانه آمریکا در این کشور را تا سال 1983 اداره کرد. در سال‌های 89-1983 وی به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور آسیای نزدیک و جنوبی، مشغول به کار شد. مورفی در سال‌های 1993 تا 2004، مدیر میزگرد خاورمیانه در شورای روابط خارجی بود. 

 


گرگوی نیوبولد (Gregory S. Newbold)

نیوبولد، ژنرال سه ستاره تفنگداران دریایی آمریکا است که فرماندهی عملیات‌های ستاد مشترک [نیروی دریایی] را در سال‌های 2000 تا 2002 (زمانی که بازنشسته شد) بر عهده داشت. وی از برجسته‌ترین نظامیان مخالف طرح‌های دونالد رامسفلد برای اشغال عراق بود و بازنشستگی زودهنگام او بی‌ربط به این ماجرا نبود. معاونت امور نظامی فرمانده نیروی دریایی آمریکا، طراح سیاست‌گذاری جنگی در ستاد مشترک نیرو‌های مسلح، مدیر طرح و برنامه نیروی انسانی تفنگداران دریایی آمریکا و استاد دانشکده ملی جنگ آمریکا از جمله فعالیت‌های مهمی است که نیوبولد در کارنامه خود دارد.


رونالد نیومن (Ronald Neumann)

وی در سال 1970 وارد وزارت خارجه آمریکا شد و به­تدریج در حوزه خاورمیانه و به‌طور خاص منطقه خلیج‌فارس، تخصص خود را تکمیل کرد. در سال 1973 وی به‌عنوان سرکنسولگری آمریکا در تبریز مشغول به کار شد. وی در سال 1991 مدیریت دفتر امور ایران و عراق را بر عهده گرفت. در سال 1994 برای تصدی سفارت آمریکا در الجزایر راهی آن کشور شد. نیومن سپس به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور خاور نزدیک مشغول به کار شد و در سال 2000 به‌عنوان سفیر آمریکا در بحرین انتخاب شد. او در سال 2005 روانه افغانستان شد تا سفارت آمریکا در این کشور را عهده‌دار  شود. پدر او نیز سفیر آمریکا در افغانستان بود. نیومن از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکاست و تسلط کامل به زبان‌های عربی، فرانسه و فارسی دارد. 

 

توماس نیلز (Thomas Michael Tolliver Niles)

نیلز در سال 1985 برای تصدی سفارت آمریکا در کانادا به این کشور رفت و تا سال 1989 در این کشور بود. پس از آن در سال‌های 91-1989 سفیر آمریکا در اتحادیه اروپا بود و در سال‌های 97-1993 سفارت آمریکا در یونان را اداره می‌کرد. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد. 

 

جوزف نای (Joseph Nye)

جوزف نای به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران نظریه نئولیبرالیسم در روابط بین‌الملل و پیشرو و سردمدار نظریه قدرت نرم است. وی مفهوم «قدرت هوشمند» را بنیان‌گذاری کرد. نای در میان 1700 پژوهشگر برجسته روابط بین‌الملل، جایگاه ششمین کارشناس برجسته و صاحب‌نظر این حوزه را در بیست سال گذشته به خود اختصاص داده است. جدای از فعالیت‌های علمی و سوابق پژوهشی وی، معاونت وزیر امور خارج در امور امنیتی را در دولت کلینتون در کارنامه خود دارد. وی در سال‌های 94-1993 مدیریت شورای امنیت ملی را که کار هماهنگی ارزیابی‌های اطلاعاتی برای رئیس‌جمهور را انجام می‌دهد، بر عهده داشت. وی در حال حاضر ریاست دانشکده مطالعات حکومتی جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد را عهده‌دار است.

 


پائول پیلار (Paul Pillar)

پیلار 28 سال سابقه کار اطلاعاتی در آژانس اطلاعات مرکزی (سی‌آی‌ای) را در کارنامه خود دارد. وی از سال 1977 تا 2005 در این نهاد مشغول به فعالیت بوده و عمده فعالیت‌های اطلاعاتی او مربوط به منطقه خاورمیانه می‌شود. وی در حال حاضر یکی از کارشناسان مؤسسه بروکینگز است. او از جمله مخالفان بوش پسر در حمله به عراق بود و معتقد بود ارزیابی‌های اطلاعاتی جامعه اطلاعاتی آمریکا از وضعیت عراق نادرست است. از وی مقالات بسیاری منتشر شده است و همچنین پیلار در نشست‌ها و رویدادهای بسیاری در اندیشکده‌های مختلف آمریکایی و اروپایی شرکت می‌کند.


توماس آر. پیکرینگ (Thomas R. Pickering)

پیکرینگ دیپلمات بازنشسته و برجسته آمریکایی است که در سال 2001 از خدمت در وزارت امور خارجه بازنشسته شد و به‌عنوان معاون مدیرکل دفتر روابط بین‌الملل شرکت بوئینگ تا سال 2006 مشغول به کار شد. در دوران خدمت خود در وزارت امور خارجه وی سفیر آمریکا در روسیه (96-1993)، در هند (93-1992)، در سازمان ملل (92-1989)، در اسرائیل (88-1985)، در السالوادور (85-1983)، در نیجریه (83-1981) و در اردن (78-1974) بود. او سال‌های 1997 تا 2000 را به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور سیاسی خدمت کرد. پیکرینگ نشان سفیر برجسته، بالاترین نشان دستگاه دیپلماسی آمریکا را در اختیار دارد. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا است و در اندیشکده‌های مختلفی همچون شورای ایرانی آمریکایی‌ها، مرکز هنری استیمسون، پروژه اصلاح امنیت ملی، شورای روابط خارجی و مرکز ویلسون عضویت و فعالیت دارد.


آنتونی کوینتون (Anthony Quainton)

کوینتون در سال 1976 به‌عنوان سفیر آمریکا در امپراتوری آفریقای منصوب شد و تا سال 1978 در این کشور بود. پس از آن به‌عنوان هماهنگ‌کننده امور ضدتروریسم در دولت مشغول به کار شد و تا سال 1981 در همین سمت باقی ماند. کوینتون در سال‌های 84-1982 سفارت آمریکا در نیکاراگوئه را بر عهده داشت و در سال‌های 87-1984 نیز سفارت‌خانه آمریکا در کویت را اداره می‌کرد. پس از آن در سال 1989 به پرو رفت و سفارت آمریکا را تا سال 1992 در این کشور بر عهده گرفت. او در سال‌های 95-1992 به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور امنیت دیپلماتیک فعالیت داشت. 

 


ویلیام ای. رینش (William A. Reinsch)

رینش در حال حاضر ریاست شورای ملی تجارت خارجی (ان‌اف‌تی‌سی) را بر عهده دارد. این شورا در سال 1914 بنیان‌گذاری شد و قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین انجمن تجاری است که به موضوعات سیاست‌گذاری تجاری، تأمین مالی صادرات، مالیات گذاری بین‌المللی و منابع انسانی می‌پردازد. پیش از پیوستن به ان‌اف‌تی‌سی، رینش به‌عنوان معاون وزیر تجارت در امور سیاست‌گذاری صادرات فعالیت می‌کرد. 


ویلیام ای. راف (William A. Rugh)

راف از سال 1964 تا 1995، در دستگاه وزارت امور خارجه آمریکا مشغول بود و 9 مأموریت دیپلماتیک را در جهان عرب به انجام رساند. وی در سال‌های 84-1981 سفیر آمریکا در یمن بود و از سال 1992 تا 1995 سفیر آمریکا در امارات متحده عربی و نیز به‌عنوان معاون هیئت اعزامی به سوریه در سال‌های 85-1981 ایفای نقش کرد. وی همچنین از طرف آژانس اطلاعات ایالات متحده در جده، ریاض، قاهره و واشنگتن انجام‌وظیفه کرد. او صاحب چندین تألیف در حوزه دیپلماسی و جهان عرب است. راف در حال حاضر عضو مؤسسه خاورمیانه است.

 

کریم سجادپور (Karim SajjadPour)

سجادپور مدت چهار سال است که به بنیاد کارنگی پیوسته است و پیش از آن در گروه سنجش بحران‌های بین‌المللی به‌عنوان تحلیلگر مسائل ایران فعالیت داشت. وی در سال 2007 در نشست جهانی اقتصاد داووس نشان «رهبر جوان جهانی» را دریافت کرد. 

 

گری سیک (Gary Sick)

گری سیک کارشناس برجسته مسائل خاورمیانه است که در دوران ریاست جمهوری فورد، کارتر و ریگان، به‌عنوان کارشناس ویژه مسائل ایران در شورای امنیت ملی حضور داشته است. وی دو عنوان کتاب در مورد روابط میان ایران ـ آمریکا تألیف کرده است.

 

 

آنه ماری اسلاتر (Anne-Marie Slaughter)

اسلاتر در حال حاضر استاد سیاست و امور بین‌الملل در دانشگاه پرینستون است. پیش از این وی ریاست دانشکده مطالعات روابط عمومی و بین‌الملل وودرو ویلسون در دانشگاه پیرنستون را بر عهده داشت. او در سال‌های 2009 تا 2011 به‌عنوان مدیر سیاست‌گذاری در وزارت امور خارجه مشغول به کار بود و صاحب تألیفات بسیاری در حوزه روابط بین‌الملل است. 

 

رونالد اسپایرز (Ronald I. Spiers)

دیپلمات برجسته آمریکایی که دارای نشان سفیر کارکشته از طرف وزارت امور خارجه است. وی در سال‌های 74-1973 سفارت آمریکا در باهاما را اداره می‌کرد و در سال‌های 80-1977 نیز در ترکیه عهده‌دار این سمت بود. او در سال‌های 89-1983 معاون وزیر امور خارجه در امور مدیریتی بود. اسپایزر در سال 2004 به گروهی با عنوان «فرماندهان نظامی و دیپلمات‌های خواهان تغییر» پیوست که می‌کوشید سیاست خارجی جرج بوش پسر را نقد کند و در جریان مبارزات انتخاباتی سال 2004 از جان کری حمایت کرد. 


نیکولاس ولیوتس (Nicholas Veliotes)

وی در سال 1955 کار خود در وزارت امور خارجه را آغاز کرد. وی به طور خاص در منطقه خاورمیانه به انجام مأموریت‌های دیپلماتیک مشغول بود. او از سال 1978 تا 1981 به سفارت آمریکا در اردن اعزام شد و از سال 1981 تا 1984 معاون وزیر امور خارجه در امور خاور نزدیک و جنوبی بود. وی از این سال به بعد تا هنگام بازنشستگی در سال 1986 به سفارت آمریکا در مصر گماشته شد و اکنون از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکاست. 

 


جیمز والش (James Walsh)

جیمز والش استاد امنیت بین‌الملل در دانشگاه ام‌آی‌تی است. وی در کارگروه تروریسم رادیولوژیکی در دانشگاه هاروارد عضویت دارد. او به‌طور خاص روی چند پروژه مربوط به ایران و کره شمالی فعالیت می‌کند. وی در چند موضع با حضور در مجلس سنا به ایراد سخنرانی در مورد مسئله هسته‌ای ایران پرداخته است. 

 

الکساندر واتسون (Alexander Watson)

واتسون در سال 1962 وارد وزارت امور خارجه شد. او در سال‌های 81-1980 به‌عنوان کاردار سفارت آمریکا در بولیوی خدمت کرد. واتسون از سال 1986 تا 1989 سفیر آمریکا در پرو بود و در سال‌های 96-1993 معاون وزیر امور خارجه در امور بین‌آمریکایی بود. واتسون نیز به گروه انتقادی «دیپلمات‌ها و فرماندهان نظامی حامی تغییر» پیوست. 


آلن ونت (Allen Wendt) 

ونت در سال 1968 به‌عنوان سفیر آمریکا درکشور ویتنام مشغول به فعالیت بود که به همراه دیگر کارمندان سفارت آمریکا در ویتنام موردحمله ویتکنگ‌ها قرار گرفت. بعدها در سال 1993 وی به‌عنوان سفیر آمریکا در اسلونی مشغول به کار شد و تا سال 1995 در این سمت باقی ماند.


 جان وایتهد (John Cunningham Whitehead) 

وایتهد، بانکدار مشهور آمریکایی در حال حاضر یکی از اعضای بنیاد یادبود مرکز تجارت جهانی است. وی در سال‌های 89-1985 به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه در دولت ریگان مشغول به کار بود و مدال ریاست جمهوری برای شهروند برتر را از دست ریگان تحویل گرفت.

 

 

لارنس ویلکرسون (Lawrence Wilkerson )

سرهنگ بازنشسته ارتش آمریکا و رئیس ستاد مشترک در دوران تصدی وزارت امور خارجه توسط کالین پاول. وی از جمله افرادی بود که پیشنهاد همکاری ایران برای ایجاد ثبات در عراق را با دیده مثبت نگریست، با این حال دیک چنی آن را رد کرد. وی از مخالفین دیک چنی و به‌طورکلی سیاست خارجی دولت بوش بود. 

 

روس ویلسون (Ross L. Wilson)

ویلسون از سال 2000 تا 2003 سفیر آمریکا در آذربایجان بود. او در سال‌های 08-2005 نیز به سفارت آمریکا در ترکیه گماشته شد. وی در حال حاضر در مرکز مطالعات اوراسیا در اندیشکده شورای آتلانتیک مشغول به فعالیت است. 

 


تیموتی ویرث (Timothy Wirth)

ویرث از سال 1975 تا 1987، به‌عنوان نماینده دموکرات ایالت کولورادو در مجلس نمایندگان آمریکا فعالیت داشت. از سال 1978 تا 1993 نیز به‌عنوان سناتور این ایالت وارد مجلس سنا شد. او در دوران ریاست­جهوری کلینتون، معاون امور جهانی وزیر امور خارجه بود. 

 

فرنک جی. وایزنر (Frank G. Wisner)

وایزنر از سال 1994 تا 1997 سفیر آمریکا در هند بود. او در سال‌های 94-1993 سمت معاون سیاست‌گذاری وزیر دفاع را نیز عهده‌دار بود. وایزنر در سال‌های 93-1992 معاون امور امنیت بین‌المللی وزیر امور خارجه و در سال‌های 1991 و 1992 سفیر آمریکا در فیلیپین بود. او پیش از آن در سال‌های 91-1986 سفارت آمریکا در مصر را اداره می‌کرد. وی در سال‌های 82-1979 به سفارت آمریکا در زامبیا گماشته شد. او از جمله اعضای هیئت مشاوره شبکه ملی امنیت (ان‌اس‌ان) است. 

 

استفن هاینتز

هاینتز در سال 2001 به‌عنوان ششمین رئیس صندوق برادران راکفلر، به این مؤسسه پیوست. پیش از این وی در جایگاه‌های مختلفی در بخش دولتی و غیرانتفاعی فعالیت داشته است. او بنیان‌گذار و رئیس اندیشکده دموس است.

ادوارد ویلیام گنهم

گنهم از سال 1969 وارد وزارت خارجه آمریکا شد و مناصب متعددی را تا کنون بر عهده داشته است، از جمله: معاون وزیر امور خارجه در امور آسیای نزدیک و جنوب آسیا، مدیر نیروی انسانی وزارت امور خارجه، معاون وزیر دفاع در امور آسیای نزدیک و آسیای جنوبی، سفیر آمریکا در کویت، سفیر آمریکا در استرالیا به و سفیر آمریکا در اردن. 

لارنس ویلکرسون

سرهنگ بازنشسته ارتش آمریکا و رئیس ستاد مشترک در دوران تصدی وزارت امور خارجه توسط کالین پاول. وی از جمله افرادی بود که پیشنهاد همکاری ایران برای ایجاد ثبات در عراق را با دیده مثبت نگریست، با این حال دیک چنی آن را رد کرد. وی از مخالفین دیک چنی و به‌طورکلی سیاست خارجی دولت بوش بود. 

رونالد نیومن

نیومن در سال 1970 وارد وزارت خارجه آمریکا شد و به­تدریج در حوزه خاورمیانه و به‌طور خاص منطقه خلیج‌فارس، تخصص خود را تکمیل کرد. در سال 1973 وی به‌عنوان سرکنسولگری آمریکا در تبریز مشغول به کار شد. وی در سال 1991 مدیریت دفتر امور ایران و عراق را بر عهده گرفت.

پیتر بورلیگ

بورلیگ از سال 1995 تا 1997 سفارت آمریکا در سریلانکا را عهده‌دار بود و هم‌زمان سفارتخانه آمریکا در مالدیو را نیز اداره می‌کرد. وی برای مدت کوتاهی در فاصله سال‌های 99-1998 نماینده آمریکا در سازمان ملل بود. وی از اعضای آکادمی دیپلماسی آمریکا می‌باشد. 

فرانک وایزنر

وایزنر در سال‌های 93-1992 معاون امور امنیت بین‌المللی وزیر امور خارجه و در سال‌های 1991 و 1992 سفیر آمریکا در فیلیپین بود. او پیش از آن در سال‌های 91-1986 سفارت آمریکا در مصر را اداره می‌کرد. وی در سال‌های 82-1979 به سفارت آمریکا در زامبیا گماشته شد.

کنث براون

براون از سال 1961 تا سال 1992 در دستگاه دیپلماتیک آمریکا خدمت کرده است. وی سابقه تصدی سفارت آمریکا در ساحل عاج، غنا و جمهوری کنگو را در کارنامه خود دارد. وی همچنین به‌عنوان معاون دبیر کل سازمان ملل در امور سیاسی فعالیت داشته است.

ویلیام ای. راف

وی در سال‌های 84-1981 سفیر آمریکا در یمن بود و از سال 1992 تا 1995 سفیر آمریکا در امارات متحده عربی و نیز به‌عنوان معاون هیئت اعزامی به سوریه در سال‌های 85-1981 ایفای نقش کرد. وی همچنین از طرف آژانس اطلاعات ایالات متحده در جده، ریاض، قاهره و واشنگتن انجام‌وظیفه کرد.

جیمز والش

جیمز والش استاد امنیت بین‌الملل در دانشگاه ام‌آی‌تی است. وی در کارگروه تروریسم رادیولوژیکی در دانشگاه هاروارد عضویت دارد. او به‌طور خاص روی چند پروژه مربوط به ایران و کره شمالی فعالیت می‌کند. وی در چند موضع با حضور در مجلس سنا به ایراد سخنرانی در مورد مسئله هسته‌ای ایران پرداخته است. 

چستر ای. کروکر

کروکر از سال 1981 تا 1989، در دولت ریگان،  معاون وزیر امور خارجه در امور آفریقا بود. وی معمار اصلی سیاست «تعامل سازنده» در قبال رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی بوده و در استقلال یافتن نامبیا اثری ملموس داشت.

مایکل آرماکاست

آرماکاست از سال 1977 تا 1978 در دولت کارتر به‌عنوان یکی از اعضای منتخب شورای امنیت ملی، بررسی امور مربوط به شرق آسیا و چین را بر عهده داشت. از سال 1989 تا 1993 به‌عنوان سفیر آمریکا در ژاپن خدمت کرد. پیش از آن وی از سال 1984 تا 1989 معاونت امور سیاسی وزیر امور خارجه را عهده‌دار بود.

وندی چمبرلین

وی از سال 1975 وارد دستگاه دیپلماسی آمریکا شد. در سال‌های 2001 و 2002 سفارتخانه آمریکا در پاکستان را اداره می‌کرد. پیش از آن از سال 1993 تا 1996، معاون سفیر آمریکا در کوالالامپور، مالزی بود. از سال 1996 تا 1999 نیز سفارت آمریکا در لائوس را عهده‌دار شد.

 

مشاهده مطلب
  • نظرات مخاطبان
عضویت در خبرنامه
سایت هادی