چندرسانه ای

شکنجه غرق مصنوعی؛جنایات جنگی و نقض حقوق بین‌المللی توسط آمریکا

یکی از جنجال ‌برانگیزترین موضوعات مهم مطرح‌شده توسط ایالات‌متحده آمریکا در سطح بین‌المللی مسئله جنایات جنگی است و این در حالی است که طبق تعاریف بین‌المللی، ایالات‌متحده جزء کشورهای ناقض حقوق بین‌المللی و عامل جنایات جنگی است.

جنایات جنگی به «اعمال قساوت بار بر ضد انسان‌ها و نقض حقوق بشردوستانه بین‌المللی»[1] اطلاق می‌شود و شکنجه افراد ازجمله مهم‌ترین این اعمال قساوت بار و ناقض قوانین بین‌المللی است. تحقیقات مختلفی جهت پی بردن به عمق این مسئله و کشف روش‌های مختلف آن انجام‌شده است و طبق اظهارات شکنجه‌شدگان و اسناد به‌جامانده از آن‌ها، غرق مصنوعی یکی از خشن‌ترین و دردناک‌ترین انواع شکنجه است.

 

اسناد منتشرشده از سازمان‌های اطلاعاتی و جاسوسی آمریکا نشان‌دهنده این امر است که رهبران آمریکا که همواره دم از حقوق بشر می‌زنند و بقیه کشورها را به نقض قوانین بین‌المللی متهم می‌کنند، از هیچ روشی مانند شکنجه برای رسیدن به اهداف و نیات خود چشم‌پوشی نمی‌کنند!!!

 

امروزه همه واحدهای عملیاتی در تمامی شاخه‌های نظامی ایالات‌متحده و به‌ویژه بخش اطلاعات و امنیت آمریکا (CIA) به‌عنوان بخشی از آموزش در جهت ایجاد آمادگی در سربازان برای استفاده در مواقع بازجویی از اسرا، غرق مصنوعی را آموزش می‌بینند.

در طول جنگ ایالات‌متحده با ویتنام شکنجه غرق مصنوعی به‌عنوان عملی غیرقانونی مطرح شد که پس از انتشار عکس و گزارش بحث‌برانگیز دو سرباز آمریکایی که یک سرباز ویتنامی را شکنجه می‌کردند.

دیک چنی Dick Cheney)) معاون رئیس‌جمهور سابق به‌طور علنی اذعان داشت که دولت جورج بوش از شکنجه‌ها برای بازجویی از افراد استفاده می‌کرد. او از این روش شدیداً حمایت می‌کرد و معتقد است که استفاده از آن سبب ایجاد امنیت برای کشور خواهد شد.

17 ژانویه 2002 اف بی آی با انتشار یک ویدئو خبر دستگیری رمزی بن الشیبه عضو القاعده، که متهم به برنامه ریزی حملات 11 سپتامبر بود را اعلام کرد.

خالد شیخ محمد منظون حملات تروریستی در آمریکا، در پاکستان دستگیر شد.

خالد شیخ محمد

این عکس در 10 اکتبر 2001 در واشنگتن منتشر شد. شیخ محمد منظون به توطئه برای بمب گذاری در خطوط هوایی تجاری آمریکا بود.

اندرو مک کارتی

اظهارات اندرو مک کارتی (Andrew C. McCarthy) دادستان وقت دولت بوش این مطلب را آشکار می‌کند که باوجود پی بردن به عواقب و نتایج انجام این عمل بر روی افراد، این شیوه انجام‌شده است.

آمریکا برخلاف اکثر کشورهای جهان مانند روسیه، چین، ایران و دیگر کشورها به عضویت دیوان بین‌المللی کیفری درنیامده است. این دیوان به‌عنوان یک‌نهاد حقوقی بین‌المللی مسئول بررسی جنایات جنگی و شکایات مطرح‌شده در سطح بین‌المللی است.

 

مایکل هایدن (Michael Hayden) سعی در لغو استفاده از روش غرق مصنوعی در بسیاری از بخش‌های سازمان سیا را داشته است و حتی بدین منظور شخصاً به نهاد ریاست جمهوری رفته است  اما بعدها در سخنان متناقض آن را موثر دانست.

ترامپ معتقد است که این تکنیک مؤثر می باشد و اگر این روش مؤثر نیست «آن‌ها سزاوار آن هستند به خاطر کارهایی که با ما کردند».

جرالد اگریسگ

رئیس سابق ستاد مشترک بهبود کارکنان (JPRA) که به‌عنوان شاهد در مقابل کمیته مجلس سنا ایالات‌متحده حاضرشده بود با اقرار به استفاده از شکنجه غرق مصنوعی در نیروهای نظامی، اظهار داشت که انجام شکنجه غرق مصنوعی منافی فرایند بازجویی تخصصی در فرد شکنجه‌شده است.

آزادی و شکنجه

طبق اظهارات شکنجه‌شدگان و اسناد بجامانده از آن‌ها، غرق مصنوعی یکی از خشن‌ترین و دردناک‌ترین انواع شکنجه است.

جان کراکو (John Kiriakou) از افسران بلندپایه سابق سازمان سیا اعلام کرد که از روش غرق مصنوعی در بازجویی و در کسب اعتراف از افراد مختلف استفاده می‌شده است و محدود به این افراد و اعضای القاعده نبوده است.

 

ازجمله مهم‌ترین اسناد منتشرشده، سندی 499 صفحه‌ای[2] که خلاصه‌ای از گزارش 6700 صفحه‌ای و برگرفته از 6 میلیون سند، از اقدامات دولت ایالت متحده که در سال 2014 منتشرشده است، می‌باشد که صراحتاً به وجود مجوز قانونی صادره از رئیس‌جمهور و انجام شکنجه غرق مصنوعی توسط نیروهای نظامی، اشاره دارد. بااین‌حال اتهامات جنایات جنگی ایالت متحده در هیچ دادگاه بین‌المللی مورد پیگرد قانونی قرار نگرفته است، چراکه ایالات‌متحده برخلاف اکثر کشورهای جهان مانند روسیه، چین، ایران و دیگر کشورها به عضویت دیوان بین‌المللی کیفری درنیامده است.[3]

 

گزارش سازمان سیا در مورد شکنجه‌ها

 

این دیوان به‌عنوان یک‌نهاد حقوقی بین‌المللی مسئول بررسی جنایات جنگی و شکایات مطرح‌شده در سطح بین‌المللی است.[4] ایالات‌متحده عدم امکان بررسی جنایات جنگی سربازانش را شرط پیوستن به این دیوان بین‌المللی اعلام کرده است.

 

تاریخچه غرق مصنوعی

این تکنیک اولین بار توسط اسپانیایی‌ها در قرن 16، به‌عنوان نوعی شکنجه در بخش دادگاه‌های تفتیش عقاید مورداستفاده قرار گرفت. در آن زمان پارچه‌ای را دردهان فرد فرومی‌کردند و او را مجبور به استفاده از بطری آب می‌کردند که به فرد نوعی حالت خفگی دست می‌داد.[5] در طول جنگ جهانی دوم کارکنان نظامی ژاپن و نیروهای گشتاپو آلمان از آن استفاده می‌کردند. آن‌ها پارچه‌ای را در درون دهان و بینی فرد قرار می‌دانند و بر روی آن آب می‌ریختند.[6] این شکنجه در ایرلند شمالی، جنگ فرانسه در الجزایر و توسط حکومت آپارتاید در آفریقای جنوبی مورداستفاده قرار می‌گرفت.

 

ایالات‌متحده

اولین مورداستفاده از این روش در ایالات‌متحده مربوط به زندانیان آن کشور قبل از جنگ جهانی دوم می‌باشد که به نوشته روزنامه نیویورک‌تایمز (New York Times) در 6 آوریل سال 1852 نوعی شکنجه در زندان‌های آلاباما و می‌سی‌سی‌پی به نام «دوش گرفتن» گزارش‌شده است.[7] پس از جنگ آمریکا و اسپانیا در سال 1898 ارتش ایالات‌متحده در فیلیپین از این روش به‌عنوان «آب درمانی» بهره می‌برد.[8] رئیس‌جمهور وقت تئودور روزولت شخصاً از این عمل حمایت و آن را توجیه می‌کرد اما برای جریحه‌دار نشدن افکار عمومی و عدم وقوع وقایع ناخوشایند در آینده از آن تبری می‌جست.

 

 

در این راستا او ژنرال ارتش را که مرتکب چنین عملی شده بود، برکنار کرد.[9] این تکنیک از شکنجه، در دهه 40 قرن 19 به‌عنوان «بازجویی درجه سوم» که شامل فشار روحی و روانی می‌شود، در پلیس آمریکا گسترش یافت و بسیار محبوب شد.[10] ذکر این روش در بازجویی درجه سوم به‌عنوان عملی که هیچ‌گونه ضرر جسمی ندارد سبب شده بود که هیچ نشان و توجهی در مورد آن در هیچ منبعی وجود نداشته باشد اما انتشار اخبار و اطلاعاتی سبب شد که استفاده از آن کاهش یابد.[11]

 

 

 در طول جنگ ایالات‌متحده با ویتنام شکنجه غرق مصنوعی به‌عنوان عملی غیرقانونی مطرح شد که پس از انتشار عکس و گزارش بحث‌برانگیز دو سرباز آمریکایی که یک سرباز ویتنامی را شکنجه می‌کردند، منجر به اخراج آن‌ها از ارتش شد.[12] امروزه همه واحدهای عملیاتی در تمامی شاخه‌های نظامی ایالات‌متحده و به‌ویژه بخش اطلاعات و امنیت آمریکا (CIA) به‌عنوان بخشی از آموزش در جهت ایجاد آمادگی در سربازان برای استفاده در مواقع بازجویی از اسرا، این تکنیک را آموزش می‌بینند. دکتر جرالد اگریسگ (Dr. Jerald Ogrisseg) رئیس سابق ستاد مشترک بهبود پرسنل (JPRA) که به‌عنوان شاهد در مقابل کمیته مجلس سنا ایالات‌متحده حاضرشده بود با اقرار به استفاده از شکنجه غرق مصنوعی در نیروهای نظامی، اظهار داشت که انجام شکنجه غرق مصنوعی منافی فرایند بازجویی تخصصی در فرد شکنجه‌شده است اما بااین‌وجود مقامات نظامی آن را سودمند می‌دانستند.[13]

 

 

نحوه انجام غرق مصنوعی

 القای حس غرق شدن که در سال 2005 توسط مدیر سابق سازمان سیا به‌عنوان یک روش بازجویی حرفه‌ای مشخص شد، به دو روش انجام می‌شود. اولی این‌گونه است که بازجوها شخص بازداشتی را برهنه می‌کنند و دست و پای او را بسته و به یک‌تخته چوب می‌بندند و با قرار دادن ارتفاع سر، پایین‌تر از ارتفاع پاها، پارچه‌ای را بر سروصورت فرد بازداشتی قرار می‌دهند که این پارچه دهان و بینی و چشم فرد را می‌پوشاند. بازجوها با ریختن آب‌ و خیس کردن پارچه به‌صورت متناوب امکان نفس کشیدن فرد بازداشتی را از بین می‌برند و فرد بازداشتی با هر نفس به‌جای تنفس هوا، آب وارد ریه خود می‌کند. این عمل سبب آسیب‌های جدی ازجمله آسیب به ریه‌ها، آسیب‌های مغزی، شکستگی استخوان، آسیب‌های روانی، سکته و حتی مرگ می‌شود.[14] دومی این‌گونه است که آب به‌طور مستقیم به معده فرد پمپاژ می‌شود و درد شدیدی را در اندام فرد ایجاد می‌کند.[15]

 

شکنجه غرق مصنوعی. دهان و بینی پر از آب‌شده و راه تنفس بسته می‌شود.

 

بر اساس اسناد منتشرشده، سازمان سیا از این روش به‌منظور کسب اطلاعات مؤثر یا کسب همکاری از اهداف مهم اطلاعاتی و زندانیان بهره می‌برده است.[16] در طول این سال‌ها، این روش کمی اصلاح‌شده است؛ اما هنوز هم ترس ذاتی از غرق شدن و خفه شدن فرد را وادار به اعتراف می‌کند.سازمان سیا پس از حملات ۱۱ سپتامبر 2001 با کسب نظر وزارت دادگستری آمریکا، برای بازجویی از مظنونین به انجام اعمال تروریستی، از تکنیک‌هایی همچون غرق مصنوعی در زندان‌های مخفی سیا که در خارج از خاک ایالات‌متحده قرار دارند، استفاده می‌کرد.

 

در 21 ژوئن سال 2004 مجله نیوزویک Newsweek)) فاش کرد که در یادداشتی که از طرف سازمان سیا به دفتر ریاست جمهوری فرستاده‌شده بود و در آن از شیوه‌های بازجویی در برابر افراد مظنون به تروریست نظرخواهی شده بود، نام روش غرق مصنوعی به چشم می‌خورد. این برگه که به یادداشت بایبی Bybee Memo)) معروف شد به دفتر رئیس‌جمهور جورج بوش فرستاده شد. سازمان سیا که به فضای بازتری برای انجام کارهای ضد بشری خود نیازمند بود، اختیارات فعلی را کافی نمی‌دانست لذا در آن برگه خواهان آن بود که ازنظر حقوقی نحوه برخورد این سازمان با اسرای القاعده مشخص شود. شکنجه غرق مصنوعی در ابتدای لیست سازمان قرارگرفته بود.[17] این برگه که همراه با تأییدیه وزارت دادگستری و شورای عالی امنیت ملی ایالات‌متحده بود، شامل درخواست سازمان سیا مبنی بر قانونی کردن اعمال شکنجه‌ها در مکان‌هایی به نام «سایت‌های سیاه» که خارج از مرزهای ایالات‌متحده بود، بوده است. باوجوداینکه طبق متمم 5[18] و 8[19] قانون اساسی ایالات‌متحده، اعمال خشونت و مجازات ظالمانه و غیرمتعارف ممنوع می‌باشد، این درخواست سازمان سیا پذیرفته شد.[20]

 

 

طبق اظهارات دفتر ریاست جمهوری ایالات‌متحده در 20 ژوئیه 2007 در ظاهر فرمان منع شکنجه در بازجویی از مظنونین امضاشده است.[21] بااین‌حال این سند مانع از این نشد که تکنیک غرق مصنوعی توسط نیروهای اطلاعاتی ایالات‌متحده استفاده نشود.[22] هرچند که در ظاهر خبرهای منتشرشده توسط خبرگزاری ‌ای بی سی ABC)) در 14 سپتامبر 2007 نشان می‌داد که هرچند بعدها رئیس وقت سازمان سیا مایکل هایدن (Michael Hayden) سعی در لغو استفاده از روش غرق مصنوعی در بسیاری از بخش‌های سازمان سیا را داشته است و حتی بدین منظور شخصاً به نهاد ریاست جمهوری رفته است اما سخنگوی وقت سازمان سیا در اظهاراتی متناقض اعلام کرد که این عمل مانند سابق و با اجازه نهاد ریاست جمهوری همچنان به‌عنوان عملی قانونی که در سال 2002 اعلام شد، انجام می‌شود.[23]

 

 

سازمان سیا به استفاده از این روش تنها در مورد اعضای القاعده بنام‌های ابو زبیده، خالد شیخ محمد و عبد رحیم النشیری، اشاره دارد[24] و طبق اطلاعات منتشرشده، حداقل 83 بار ابو زبیده و 183 بار خالد شیخ محمد از اعضای القاعده را مورد غرق مصنوعی قرار داده‌اند[25] اما بااین‌حال جان کریاکو (John Kiriakou) از افسران بلندپایه سابق سازمان سیا اعلام کرد که از روش غرق مصنوعی در بازجویی و در کسب اعتراف از افراد مختلف استفاده می‌شده است و محدود به این افراد و اعضای القاعده نبوده است.[26i]

 

در 23 فوریه سال 2008 وزارت دادگستری اعلام کرد که بخش اخلاق داخلی آن در حال تحقیق بر روی پرونده غرق مصنوعی در مورد زندانی‌های داخلی و اعضای القاعده است. در 15 اکتبر همان سال اعلام شد که دولت وقت در یادداشتی محرمانه به سازمان سیا در سال‌های 2003 و 2004 صراحتاً استفاده از روش غرق مصنوعی و تکنیک‌های دیگر در مورد اعضای القاعده را مجاز اعلام کرده بود. این اجازه بعد از درخواست‌های مکرر سازمان سیا و به‌شرط به‌جای نگذاشتن هیچ‌گونه اثری از خود مورد تأیید قرار گرفت. درواقع پایه‌گذار قانونی این شکنجه دردناک دولت جورج دبلیو بوش بوده است.[27]

 

جرج دبلیو بوش انجام شکنجه غرق مصنوعی را قانونی کرد.

 

 با انتشار و اشاعه پیدا کردن استفاده از این روش در مورد افراد مختلف هایدن (Hayden) رئیس وقت سازمان سیا اعلام کرد که او مخالف انتشار یادداشت‌های مرتبط با این قضیه است. او ضمن اشاره به قانونی بودن این شکنجه اعلام کرد که استفاده از این روش اطلاعات مفید و مؤثری را برای آن‌ها به ارمغان آورده است. او مدعی شد که ابو زبیده پس از انجام عمل غرق مصنوعی اطلاعات جدید و مهمی را در اختیار آن‌ها قرارداد که منجر به دستگیری رمزی بن الشیبه شد؛ اما خبرگزاری تایمز (Times) اعلام کرد که بر اساس اطلاعات افسران سازمان سیا ابو زبیده مقدار زیادی از اطلاعات مفید را قبل از انجام این عمل به آن‌ها ارائه کرده بود و بعد از انجام غرق مصنوعی هیچ‌چیز جدیدی به دست نیامد و انجام این عمل غیرضروری بود.[28]

 

سه تن از اعضا القاعده که در مورد آن‌ها حداقل 250 بار غرق مصنوعی انجام‌شده است.

 

اظهارات اندرو مک کارتی (Andrew C. McCarthy) دادستان وقت دولت بوش این مطلب را آشکار می‌کند که باوجود پی بردن به عواقب و نتایج انجام این عمل بر روی افراد، این شیوه انجام‌شده است.[29] باراک اوباما رئیس‌جمهور جدید ایالات‌متحده، در ژانویه 2009 استفاده از غرق مصنوعی و چند روش دیگر را در بازجویی‌ها ممنوع اعلام کرد. او اعلام کرد که کارکنان ایالات‌متحده باید به کتابچه راهنمای دستورالعمل ارتش به‌طور صحیح و در چارچوب آن عمل کنند.[30]

 

 

روزنامه نیویورک‌تایمز در مقاله‌ای اشاره می‌کند که باوجود فرمان رسمی رئیس‌جمهور مبنی بر عدم ادامه استفاده از این نوع شکنجه در زندان‌ها، تمامی راه‌ها و منافذ قانونی برای عدم استفاده از آن بسته نشده است و همچنین تعدادی از نمایندگان کنگره و اعضای سازمان سیا هنوز بر این باورند که چنین روشی لازم و کارساز است. باوجود انتشار مطلب در جوامع بین‌المللی و پیگیری و حساسیت نسبت به این مسئله، نه رئیس‌جمهور و نه وزارت دادگستری ایالات‌متحده هیچ‌گونه انگیزه‌ای برای برگزاری جلسه‌ای جهت توضیح به افکار عمومی از خود نشان نداد.

 

سازمان سیا به بهانه مشمولیت این اسناد در طبقه «اسرار ملی» از پیگیری این موضوع و حتی مصاحبه با قربانیان، جلوگیری به عمل می‌آورد[31] و تنها در اوایل سال 2009 دولت جدید، چند یادداشت طبقه‌بندی‌شده از وزارت دادگستری زمان دولت جورج. دبلیو.بوش منتشر کرد که در آن مسئله غرق مصنوعی موردبحث و بررسی قرارگرفته بود. رئیس‌جمهور باراک اوباما با این ایده که کارکنان سازمان سیا که این شکنجه را انجام داده‌اند باید تحت پیگرد قانونی قرار گیرند، مخالف بود؛ اما اتحادیه آزادی‌های مدنی ایالت متحده به انتقاد از موضع رئیس‌جمهور پرداخت. کاخ سفید مخالف پیگیری این مسئله بود و معتقد بود که این کار سبب ایجاد تنش‌های داخلی و افت امنیت و جایگاه ایالات‌متحده در سطح بین‌المللی می‌گردد.

 

نظرسنجی‌ها نیز نشان می‌داد که بیشتر مردم بر این باورند که پیگیری این امر امنیت ملی ایالت متحده را در معرض خطر قرار می‌دهد[32] و بر همین اساس پیگیری این امر به‌طورکلی منتفی شد؛ اما همچنان جای این سؤال باقی است که باوجود اسناد منتشرشده و اشاعه آن در سطح بین‌المللی، آیا غرق مصنوعی هنوز هم به‌عنوان آموزش برای کارکنان نظامی ایالات‌متحده و درنتیجه به‌عنوان شکنجه در مقابل افرادی که در بازجویی‌ها مقاومت می‌کنند مورداستفاده قرار می‌گیرد یا نه؟[33]

 

اظهارنظر دوگانه اوباما در مورد شکنجه و غرق مصنوعی!

 

موافقان و مخالفان غرق مصنوعی

هردو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه به‌صورت آشکارا از انواع شکنجه‌ها حمایت کرده‌اند و در مناظره‌های حزبی از آن سخن به میان آورده‌اند. مناظره‌های انتخاباتی عدم وجود هرگونه اختلاف‌نظر بین دو حزب در این مورد را نشان می‌دهد.[34] دونالد ترامپ Donald Trump)) کاندید حزب جمهوری‌خواه ایالات‌متحده در نطقی اظهار داشت که اگر به ریاست جمهوری برسد، غرق مصنوعی را که در زمان ریاست جمهوری بوش قانونی بوده است را از سر می‌گیرد. او معتقد است که این تکنیک مؤثر است و اگر این روش مؤثر نیست «آن‌ها سزاوار آن هستند به خاطر کارهایی که با ما کردند». او همچنین بیان می‌کند که این افراد به دلیل اینکه قصد نداریم از این روش استفاده کنیم، به ما خواهند خندید. او معتقد است که برای این افراد باید جهنمی بدتر از غرق مصنوعی آماده کنیم.[35]

 

دونالد ترامپ نامزد جمهوری‌خواه ریاست جمهوری، حامی اصلی بازگرداندن شکنجه غرق مصنوعی

 

اریک ترامپ ((Eric Trump فرزند دونالد ترامپ ضمن دفاع  از مواضع پدرش، در اظهاراتی بیان کرد که» ببینید! این تروریست‌ها در حال پرواز با هواپیما به سمت ساختمان‌های ما هستند. شما ببینید شهرهای ما درگیر شده است و کالیفرنیا به گلوله بسته‌شده است. شما ببینید پاریس بمب‌گذاری‌شده است. پس آن‌ها سزاوار شکنجه غرق مصنوعی هستند«[36]

 

 تد کروز (Ted Cruz) در صحبت‌های خود اظهار داشت طبق تعریفی که از شکنجه داریم این امر نوعی شکنجه نیست. طبق قانون، شکنجه درد مشقت‌بار است که منجر به از دست دادن اندام‌ها و دستگاه‌های جسمی می‌شود؛ اما غرق مصنوعی شامل این تعریف قانونی شکنجه نمی‌شود و تنها نوعی از بازجویی شدید است که البته نباید از آن در سطح وسیع استفاده شود. او معتقد است که برای حفظ امنیت ایالات‌متحده باید از آن استفاده شود.[37]   

 

بن کارسون Ben Carson)) نامزد ریاست جمهوری ایالات‌متحده با اذعان به شکنجه بودن این روش بیان می‌کند که وقتی دشمن به شما حمله می‌کند شما باید به هر طریقی از خود دفاع کنید. او با حمایت از این روش این عمل را نوعی بازجویی به‌حساب می‌آورد.[38] مارکو روبیوMarco rubio)) دیگر نامزد ریاست جمهوری جمهوری‌خواه در اظهارنظری مشابه با سایر هم‌حزبی‌های خود از این روش دفاع کرده است.[39]

 

 

باراک اوباما سعی داشت تا با استناد به متمم 5 و 8 قانون اساسی، قانون جنایات جنگی و کنوانسیون‌های حقوق بین‌المللی و دیگر منابع قانونی این عمل را غیرقانونی کرده و آن را ممنوع اعلام کند. او با طرح این مسئله که این عمل به‌نوعی اعدام ساختگی است که سبب ناتوانی و وحشت و ترس می‌شود، در ظاهر سعی در ملغی کردن آن داشت اما این امر با وجود اختیارات او انجام نشد.[40]

 

هیلاری کلینتون (Hillary Clinton) نامزد دموکرات ریاست جمهوری با اقرار به وجود و اعمال چنین روش خشنی، معتقد است که باوجود انجام این عمل باید قدرت قانونی برای پیگیری آن وجود داشته باشد و شخص رئیس‌جمهور باید پاسخگو این عمل باشد. او معتقد است که در شرایطی که اطمینان کافی از وقوع اتفاقی هست، می‌توان از شکنجه‌ها استفاده کرد. درواقع کلینتون از اعطای اجازه قانونی تنها توسط رئیس‌جمهور در موارد لازم برای اعمال شکنجه، حمایت می‌کند، دقیقاً مانند عملی که رئیس‌جمهور سابق جورج بوش انجام داد. کلینتون تنها به ارائه گزارش مخفیانه به کنگره اشاره می‌کند و با ارائه هرگونه مطلبی به مردم مخالفت می‌کند.[41]

 

استفاده از شکنجه برای خاموش کردن آزادی که خود مدعی آن هستند!

 

بیل کلینتون (Bill Clinton) رئیس‌جمهور سابق و همسر هیلاری کلینتون عقاید یکسانی با او دارد و معتقد است که می‌توان در موارد لزوم از اعمال شکنجه استفاده کرد و پیگیری این عمل باید در دادگاه‌های خاصی که توسط دولت ایجادشده انجام شود.[42] برنی سندرز (Bernie Sanders) نامزد دموکرات ریاست جمهوری با محکوم کردن انجام هرگونه شکنجه بیان می‌کند که «اگر کسی به نمایندگان منتخب دروغ بگوید، باید او را سریعاً از کار بیان کرد».[43] بر این اساس او تنها شکنجه را محکوم می‌کند و هیچ راهکار مناسب در جهت مقابله با آن و پرداختن به قربانیان آن ارائه نمی‌دهد.

 

 دیک چنی Dick Cheney)) معاون رئیس‌جمهور سابق به‌طور علنی اذعان داشت که دولت جورج بوش از شکنجه‌ها برای بازجویی از افراد استفاده می‌کرد. او از این روش شدیداً حمایت می‌کرد و معتقد است که استفاده از آن سبب ایجاد امنیت برای کشور خواهد شد.[44]جان اشکرافت (John Ashcroft) دادستان کل در زمان جورج بوش با شکنجه مخالف بود اما غرق مصنوعی را شکنجه نمی‌دانست. او معتقد بود که این روش بسیار مؤثرتر از دیگر روش‌ها است.[45]

 

 

اسناد منتشرشده از سازمان‌های اطلاعاتی و جاسوسی[46] آمریکا نشان‌دهنده این امر است که سران و رهبران این کشور که همواره دم از حقوق بشر می‌زنند و بقیه کشورها را به نقض قوانین بین‌المللی متهم می‌کنند، از هیچ راه و روشی برای رسیدن به اهداف و نیات خود چشم‌پوشی نمی‌کنند، حتی اگر این راه و روش‌ها شکنجه افراد باشد. باوجوداینکه روانشناسان و کارشناسان همواره اذعان داشته‌اند که این روش کارساز نبوده و تبعات منفی بسیاری را برای شکنجه شوندگان داشته است، آنها از این عمل منصرف نشده‌اند و همواره سعی در انکار و مخفی کردن این عمل از افکار عمومی را داشته‌اند و حتی این اسناد را از ارگان‌های قضایی خود مخفی کرده‌اند.[47] بااین‌حال جنایات ایالات‌متحده همواره ادامه دارد و به‌مرورزمان اسناد مختلفی از ابعاد اقداماتشان حتی از طرف خود مراکز ایالات‌متحده منتشر می‌شود.

 
مشاهده مطلب
  • نظرات مخاطبان
عضویت در خبرنامه
سایت هادی