چندرسانه ای

بررسی یکی دیگر از برنامه های ضد جمعیتی آمریکا

بازخوانی اهداف ضد جمعیتی ممنوعیت استفاده از DDT

DDT چه نوع ماده ای است؟ آیا استفاده از آن برای سلامت انسان مضر است یا نه؟ دلیل اصرار شدید نهادها و سازمانهای غربی برای حذف DTT از رده آفت کش ها چه بود؟ DDT چه ازتباطی با مبحث کنترل جمعیت دارد؟

تاملی کوتاه در آنچه که در بیست و چهارم سپتامبر 1944 از زبان یگانه مکار سیاست انگلستان، وینستون چرچیل جاری شده است کافیست تا ما را به مروری بر صفحه‌های سیاهی از تاریخ در مورد ماده DDT وا دارد


چرچیل می‌گوید: «ما عوامل پیشگیری فراوانی علیه بیماری های گرمسیری و حمله تمامی انواع حشرات از شپش گرفته تا پشه‌ها و عقب راندن آن‌ها کشف کرده‌ایم. DDT پودر فوق‌العاده‌ای است که کاملاً بررسی و آزمایش‌شده و نشان داده شده است که نتایج اعجاب‌انگیزی دارد و بعدازاین در حجم‌های عمده توسط نیروهای بریتانیایی در برمه و نیروهای آمریکایی و استرالیایی در اقیانوسیه و هند در تمامی مناطق استفاده خواهد شد». در این گزارش به اهداف پشت پرده جمعیت زدایی با اعلام ممنوعیت استفاده از DDT خواهیم پرداخت

 

درواقع این ماده سالم ترین و ارزان ترین نوع از مواد شناخته شده برای مبارزه با مالاریا بود. در نتیجه جهان سوم به راحتی می‌توانست به آن دست پیداکرده و بیماری‌های حاصل از حشرات ناقل را کنترل کند. گزارش‌های فراوانی وجود دارد که بر ساختگی بودن همه این ادعاها و سوءاستفاده از موضوعات علمی اشاره دارند. هدف از این کار جلوگیری از کاهش مرگ و میر مردم کشورهای فقیر بوده است. مردمی که به زعم بنیان‌گذاران نظم نوین جهانی در برنامه‌های آینده جهان جایی ندارند و باید بهروش‌های مختلف از روی زمین محو شوند

پس از اعلام ممنوعیت استفاده از DDT در آمریکا، این آژانس جهانی‌سازی این تصمیم را به عهده گرفته و اعلام کرد از پروژه‌های بین‌المللی که به هر نحوی با استفاده از DDT در ارتباط باشند حمایت نخواهد کرد. همچنین به کشورهای جهان سوم اعلام شد که اگر خواستار کمک‌های آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا یا سایر کمک‌ها مالی بین‌المللی هستند باید استفاده از DDT و مبارزه علیه مالاریا را متوقف کنند. این خواسته آژانس دقیقاً مشابه خواسته دیگر او بود که در مرود جمعیت مطرح شد.

 در سال 1970 گزارش بسیار قابل‌توجهی از سوی آکادمی ملی علوم در آمریکا منتشر شد که در آن آمده است:استفاده از DDT موجب افزایش بالای تولیدات کشاورزی شده و انسان‌های بی‌شماری را از بیماری‌هایی خطرناکی ماند تیفوس و مالاریا نجات داده است. در حقیقت، تخمین زده می‌شود که در کمی بیش از دو دهه آینده DDT از مرگ و میر حدود 500 میلیون نفر که ممکن بود در اثر مالاریا بمیرند جلوگیری کند. ممنوعیت استفاده از این ماده مفید تنها در صورتی معقول خواهد بود که ثابت شود استفاده از آن نتیجه‌ای برای پیشرفت بشر در بر ندارد.

راشل کارسون

در نیمه دهه 50 مالاریا در اروپا ریشه کن شد و تعداد مبتلایان به مالاریا در آفریقای جنوبی 80 درصد کاهش یافت. با این حال نگاه به DDT با ظهور مشکوک راشل کارسون (Rachel Carson) و نوشته هایش که سرتاسر سوءاستفاده از علم و علمی جلوه دادن یک سری فرضیات بود؛ راه دیگری در پیش گرفت. در سال 1958 ویراستار یک مجله آمریکایی از راشل خواست که به‌عنوان یک زیست شناس مطالبی را در مورد حمایت از طبیعت و مضرات استفاده از DDT بنویسد. راشل در این کتاب با آب و تاب فراوان از شهری سخن می‌گوید که مردم آن مسموم شده‌اند و بهار در آنجا خاموش است زیرا تمامی پرندگان به دلیل استفاده از حشره‌کش‌هایی مانند DDT مرده‌اند!  

 

در اواخر جنگ جهانی دوم این ماده فقط در مناطق جنگی کاربرد داشت؛ اما با پایان یافتن جنگ و با توجه به کارایی فوق العاده آن، DDT در اختیار آژانس‌های بهداشت عمومی سراسر جهان قرار گرفت. از آنجا که درصد بالایی از بیماری‌های عفونی شناخته شده انسان توسط حشرات منتقل می‌شد؛ استفاده از DDT برای کشتن حشرات امری معقول به نظر می رسید.  آمریکا از اولین کشورهایی بود که از  DDT  در اهداف غیرنظامی بهره برد. از سال 1946 سازمان بهداشت عمومی آمریکا از DDT برای مبارزه با مالاریا استفاده کرد.

ویکتور فرولیشر

. در اواخر دهه سی میلادی، پائول موللر (Paul H. Müller) قابلیت DDT برای کشتن حشرات موذی را معرفی کرد. با توجه به اثرات اعجاب انگیز این ماده در کاهش مرگ و میر انسان‌ها و نیز افزایش تولیدات کشاورزی، موللر در سال 1948 جایزه نوبل پزشکی را برنده شد. ویکتور فرولیشر (Victor Froelicher) که با کارهای موللر آشنا بود؛ در اکتبر 1942، DDT را به اداره تحقیقات و توسعه علمی ارتش آمریکا معرفی کرد. با بررسی کارهای موللر، کارشناسان ارتش آمریکا با زیرکی تمام به اهمیت فوق‌العاده DDT پی بردند.

 

DDT

DDT آفت کشی بود که برای اولین بار در سال 1874 ساخته شد ولی با توجه به عدم شناسایی کامل ساختار و فعالیت آن تا سال 1930 توجهی به آن نشد.چرچیل می‌گوید: ما عوامل پیشگیری فراوانی علیه بیماری های گرمسیری و حمله تمامی انواع حشرات از شپش گرفته تا پشه‌ها و عقب راندن آن‌ها کشف کرده‌ایم. DDT پودر فوق‌العاده‌ای است که کاملاً بررسی و آزمایش‌شده و نشان داده شده است که نتایج اعجاب‌انگیزی دارد

 


DDT آفت کشی بود که برای اولین بار در سال 1874 ساخته شد ولی با توجه به عدم شناسایی کامل ساختار و فعالیت آن تا سال 1930 توجهی به آن نشد. در اواخر دهه سی میلادی، پائول موللر (Paul H. Müller) قابلیت DDT برای کشتن حشرات موذی را معرفی کرد. با توجه به اثرات اعجاب انگیز این ماده در کاهش مرگ و میر انسان‌ها و نیز افزایش تولیدات کشاورزی، موللر در سال 1948 جایزه نوبل پزشکی را برنده شد. ویکتور فرولیشر (Victor Froelicher) که با کارهای موللر آشنا بود؛ در اکتبر 1942، DDT را به اداره تحقیقات و توسعه علمی ارتش آمریکا معرفی کرد. با بررسی کارهای موللر، کارشناسان ارتش آمریکا با زیرکی تمام به اهمیت فوق‌العاده DDT پی بردند.
 


پائول موللر به دلیل تحقیقاتش بر روی DDT جایزه نوبل گرفت.

 


چرچیل اولین سیاست‌مداری بود که در مورد اهمیت DDT صحبت کرد


 در آن دوران بیماری مالاریا نیروهای دریایی آمریکا را که درگیر کشمکش با نیروی دریایی ژاپن بودند از پا انداخته بود. بلافاصله ارتش وارد مذاکره با کارخانه‌های سم سازی شد تا DDT را به‌صورت انبوه تولید کرده و از آن برای مقابله با گسترش بیماری مالاریا بین تفنگداران دریایی آمریکا استفاده کند. به‌علاوه ارتش آمریکا از DDT برای ضدعفونی کردن تمامی مناطق جنگی پس گرفته‌شده از آلمانی‌ها نیز استفاده کرد. برای مثال پس از عقب نشینی ارتش آلمان از ایتالیا، نیروهای آمریکایی با استفاده از DDT بیماری های واگیردار قابل انتقال با حشرات و جوندگان را در شهرهای این کشور کنترل کردند و توانستند از مرگ و میر افراد غیرنظامی فراوانی جلوگیری کنند.
 


ارتش آمریکا به سرعت متوجه قابلیت DDT در جبهه‌های جنگ شد 

              
در اواخر جنگ جهانی دوم این ماده فقط در مناطق جنگی کاربرد داشت؛ اما با پایان یافتن جنگ و با توجه به کارایی فوق العاده آن، DDT در اختیار آژانس‌های بهداشت عمومی سراسر جهان قرار گرفت. از آنجا که درصد بالایی از بیماری‌های عفونی شناخته شده انسان توسط حشرات منتقل می‌شد؛ استفاده از DDT برای کشتن حشرات امری معقول به نظر می رسید. هم چنین حشرات، موجب از بین رفتن محصولات کشاورزی و قحطی و گرسنگی هم می شدند. به همین دلیل DDT به عنوان یک ناجی بزرگ مطرح شد که علاوه بر جلوگیری از کشتار انسان‌ها توسط عوامل بیماری‌زا به افزایش تولید غذا نیز کمک می‌کرد.


 آمریکا از اولین کشورهایی بود که از  DDT  در اهداف غیرنظامی بهره برد. از سال 1946 سازمان بهداشت عمومی آمریکا از DDT برای مبارزه با مالاریا استفاده کرد. پروژه موفقیت‌آمیز بود تا جایی که در سال 1952 فقط دو مورد از ابتلا به مالاریا از سراسر آمریکا گزارش شد. کشورهای دیگر به‌سرعت از آمریکا الگوبرداری کرده و به استفاده گسترده از DDT روی آوردند. کارخانه‌های بزرگی برای تولید آن ساخته شد و کشورهای جهان سوم با توجه به قیمت ارزان آن به‌راحتی می‌توانستند آن را خریده و استفاده کنند
 


پس از جنگ استفاده غیرنظامی از DDT شروع شد.


در نیمه دهه 50 مالاریا در اروپا ریشه کن شد و تعداد مبتلایان به مالاریا در آفریقای جنوبی 80 درصد کاهش یافت. در سال 1946 حدود 2 میلیون و 800 هزار نفر در سریلانکا مبتلا به مالاریا بودند که با استفاده از DDT این تعداد در سال 1963 به رقم اعجاب‌انگیز 17 نفر رسید. DDT مرگ و میر مالاریا در هند را نیز به صفر رساند. در کل DDT توانست ابتلا به مالاریا را در آسیا و آمریکای لاتین 99 درصد کاهش دهد.
 


DDT توانست مرگ و میر ناشی از بیماری‌های منتقله با حشرات را به شدت کاهش دهد


 با این حال نگاه به DDT با ظهور مشکوک راشل کارسون (Rachel Carson) و نوشته هایش که سرتاسر سوءاستفاده از علم و علمی جلوه دادن یک سری فرضیات بود؛ راه دیگری در پیش گرفت. در سال 1958 ویراستار یک مجله آمریکایی از راشل خواست که به‌عنوان یک زیست شناس مطالبی را در مورد حمایت از طبیعت و مضرات استفاده از DDT بنویسد. راشل شروع به نوشتن سلسله خزعبلاتی کرد که در سال 1962 به صورت کتابی با نام بهار خاموش به چاپ رسید. راشل در این کتاب با آب و تاب فراوان از شهری سخن می‌گوید که مردم آن مسموم شده‌اند و بهار در آنجا خاموش است زیرا تمامی پرندگان به دلیل استفاده از حشره‌کش‌هایی مانند DDT مرده‌اند!  


این کتاب از بنیه علمی برخوردار نبود و اطلاعات غلط و بی‌پایه‌ای در مورد انقراض جانداران در اثر استفاده از DDT ارائه می‌داد و ادعا می‌کرد این ماده سرطان‌زا است؛ موضوعی که هیچ گاه به اثبات نرسید. وحشت انتشار داده شده توسط این کتاب و مانور رسانه ای قوی پشتیبانی کننده آن ترس از DDT را به خارج از مرزهای آمریکا کشاند. طبق هشدارهای کارسون برخی دولت ها استفاده از DDT را برای مبارزه با مالاریا ممنوع اعلام کردند. نتایج وحشتناک بود.
 


هجمه رسانه ای شدیدی علیه DDT به راه افتاد.


 برای مثال در سیرالئون که در سال 1963 فقط 17 مورد مرگ در اثر مالاریا گزارش شده بود؛ ممنوعیت استفاده از DDT در سال 1964، به  مرگ و میری در حد سالانه نیم میلیون نفر انجامید. در برخی کشورها نتایج اسفناک تر هم بود. با این حال دست‌های پرقدرتی وجود داشت که به تبلیغ خطرناک بودن DDT برای محیط زیست می پرداخت و سعی می‌کرد استفاده از این ماده را که به افزایش تولیدات کشاورزی و کاهش مرگ‌ومیر انسانی منجر می‌شد وحشتناک و مدهش نشان دهد.


 در سال 1970 گزارش بسیار قابل‌توجهی از سوی آکادمی ملی علوم در آمریکا منتشر شد که در آن آمده است: «استفاده از DDT موجب افزایش بالای تولیدات کشاورزی شده و انسان‌های بی‌شماری را از بیماری‌هایی خطرناکی ماند تیفوس و مالاریا نجات داده است. در حقیقت، تخمین زده می‌شود که در کمی بیش از دو دهه آینده DDT از مرگ و میر حدود 500 میلیون نفر که ممکن بود در اثر مالاریا بمیرند جلوگیری کند.



DDT توانسته بود تولید محصولات دامی و کشاورزی را در کشورهای جهان سوم بالا ببرد


 ممنوعیت استفاده از این ماده مفید تنها در صورتی معقول خواهد بود که ثابت شود استفاده از آن نتیجه‌ای برای پیشرفت بشر در بر ندارد. تمامی موادی که به‌عنوان جایگزین برای DDT در نظر گرفته‌شده هم گران قیمت هستند و هم خطر بسیار بیشتری از آن برای انسان و طبیعت دارند». علی‌رغم تاییدات این مرکز علمی کسانی که به ظاهر از حفاظت از محیط زیست دم می‌زدند بر ممنوعیت استفاده از DDT پافشاری کردنددر میان این افراد اشخاصی همچون پائول ارلیش وجود داشت که کتاب "بمب جمعیت" او برای مدیران برنامه های مبارزه با افزایش جمعیت کره زمین مقدس محسوب می‌شود. بااین‌حال روز به روز بر شدت تبلیغات علیه DDT افزوده می شد و همکاری کاملاً مشکوکی بین رسانه‌ها، مدعیان حفاظت از محیط‌زیست و طرفداران کاهش جمعیت زمین به وجود آمده بود. «

کارشناسان آژانس حفاظت از محیط‌زیست آمریکا وارد میدان شده و طی یک تحقیقی که 7 ماه به طول انجامید با به‌کارگیری 125 کارشناس به بررسی ادعاهای مطرح‌شده پرداخت. در گزارش این تحقیق آمده است: «استفاده از DDT با شرایط و دستور مصرفی که فعلاً وجود دارد بر روی آب‌های شیرین، ماهی‌ها، موجودات زنده آبگیرها، پرنده‌های وحشی یا دیگر جانوران وحشی هیچ‌گونه تأثیر ناگواری ندارد.  DDT سرطان‌زا نبوده و در انسان موجب جهش ژنتیکی یا ناهنجاری جنین نمی‌شود»؛ اما رییس آژانس توجهی به نتایج این تحقیق نشان ندادویلیام راکلشاس (William D. Ruckelshaus) که ریاست آژانش را به عهده داشت حتی حاضر نشد جلسه‌ای یک‌ساعته با تیم تحقیقاتی برگزار کند و بالاخره بدون خواندن گزارش تحقیق، در سال 1972 استفاده از DDT را در آمریکا ممنوع اعلام کرد
 


راکلشاس در کنار جانسون که آغاز کننده برنامه کنترل جمعیت در جهان بود        


اما پشت پرده ماجرا آنجا رخ می‌نماید که می‌بینیم آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا که در آن سال‌ها سخت درگیر برنامه‌های کاهش جمعیت در سراسر جهان بود نیز وارد بحث استفاده از DDT شده است. پس از اعلام ممنوعیت استفاده از DDT در آمریکا، این آژانس جهانی‌سازی این تصمیم را به عهده گرفته و اعلام کرد از پروژه‌های بین‌المللی که به هر نحوی با استفاده از DDT در ارتباط باشند حمایت نخواهد کردهمچنین به کشورهای جهان سوم اعلام شد که اگر خواستار کمک‌های آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا یا سایر کمک‌ها مالی بین‌المللی هستند باید استفاده از DDT و مبارزه علیه مالاریا را متوقف کنند. این خواسته آژانس دقیقاً مشابه خواسته دیگر او بود که در مرود جمعیت مطرح شد.

 آژانس در محدودیت تحمیلی دیگری اعطای هرگونه کمک‌های مالی به کشورهای جهان سوم را منوط به اجرای برنامه های کاهش جمعیت توسط دولت این کشورها کرده بود. حتی اگر کشوری این شرط را نمی‌پذیرفت باز دچار مشکل می‌شدزیرا که صادرات DDT از آمریکا ممنوع شده بود و دیگر بهای آن در حدی نبود که کشورهای فقیر قادر به تهیه آن باشند. درنتیجه راهی به جز گردن نهادن به خواسته های آژانس نداشتند که مأموریت نخست آن در آن زمان کاهش رشد جمعیت جهان به خصوص در کشورهای فقیر آسیایی، آفریقایی و آمریکای جنوبی بود

در نتیجه بیماری‌های منتقله توسط حشرات دوباره شیوع یافت. تخمین زده می‌شود مرگ و میر ناشی از مالاریا در آفریقا که در صورت استفاده از DDT جلوی آن گرفته می‌شد؛ به 100 میلیون نفر می‌رسد. الکساندر کینگ که از بنیان گذاران کلوب روم است در سال 1990 گفته است: «هنگامی که DDT برای مصارف غیرنظامی مطرح شد من به ماجرا شک کردم. در کشور گویان در طی دو سال DDT مالاریا را از بین برده است اما در همان دوره نرخ زاد و ولد دو برابر شده است؛ بنابراین نارضایتی اصلی من از نتایج استفاده از DDT این است که این ماده مشکل جمعیت را شدیداً افزایش داده است».

 


بنیان گذار کلوب روم:
 
مشکل استفاده از DDT افزایش جمعیت ناشی از آن است!


بر این اساس، در یک رویکرد کاملاً ظالمانه برنامه ریزان کاهش جمعیت جهانی از به کارگیری یک یافته علمی نجات‌بخش که می‌توانست به کاهش مرگ‌ومیر انسان‌ها کمک کند جلوگیری کردند. چنان‌که ذکر شد در سال 1970 آکادمی ملی علوم آمریکا اعلام کرد «در کم‌تر از دو دهه آینده DDT  از مرگ 500 میلیون انسان در اثر بیماری مالاریا جلوگیری خواهد کرد«. این خبر به مذاق مدافعان کنترل جمعیت جهان خوش نیامد و بلافاصله پس از یک عملیات رسانه‌ای وسیع استفاده از این ماده را غیرقانونی اعلام کردند. تا سال 1970 تمامی منابع علمی معتبر بر کارایی و همچنین بی‌خطر بودن DDT  برای انسان و جانوران اذعان داشتند و حتی هم‌اکنون نیز مدارک علمی معتبری برای اثبات مضر بودن DDT در دسترس نیست.
 


مدافعان، DDT را به‌عنوان سلاحی برای نجات دسته‌جمعی در برابر کشتار دسته‌جمعی می‌دانستند.


درواقع این ماده سالم ترین و ارزان ترین نوع از مواد شناخته شده برای مبارزه با مالاریا بود. در نتیجه جهان سوم به راحتی می‌توانست به آن دست پیداکرده و بیماری‌های حاصل از حشرات ناقل را کنترل کند. این اتفاق برای برنامه‌های کنترل جمعیت جهان به هیچ وجه خوشایند نبود و به بهانه خطرناک بودن این ماده برای محیط زیست استفاده از آن را ممنوع اعلام کردند و داستان هایی ساختند که مثلاً می‌گفت DDT  باعث نازک شدن پوسته تخم پرندگان و در نتیجه بر هم خوردن تعادل طبیعت می‌شود و یا از طریق نفوذ در خون سلامتی انسان را تهدید می‌کند.

گزارش‌های فراوانی وجود دارد که بر ساختگی بودن همه این ادعاها و سوءاستفاده از موضوعات علمی اشاره دارند. هدف از این کار جلوگیری از کاهش مرگ و میر مردم کشورهای فقیر بوده است. مردمی که به زعم بنیان‌گذاران نظم نوین جهانی در برنامه‌های آینده جهان جایی ندارند و باید بهروش‌های مختلف از روی زمین محو شوند.

مشاهده مطلب
  • نظرات مخاطبان
عضویت در خبرنامه
سایت هادی