چندرسانه ای

بازخوانی پرونده حمله رژیم صهیونیستی به ناو آمریکایی لیبرتی

از حمله 45 سال قبل اسرائیل به ناو آمریکا چه می دانید؟ دلایل این حمله چه بود؟ چرا آمریکا 45 سال در مورد این حمله سکوت کرد و اسرائیل نیز آن را تنها یک اشتباه خواند؟

 

مجروحان ناو لیبرتی

بازماندگان این حادثه پس از انتقال به آمریکا ابتدا از سوی سازمان اطلاعات نیروی دریای و سازمان سیا تحت بازجویی‌های متعدد قرار گرفتند و به همه آن‌ها دستور داده شد در مورد این حادثه سکوت کنند و هیچ صحبتی درباره آنچه رخ‌داده است منتشر نشود. یکی از مهم‌ترین افشاگری‌های بازماندگان لیبرتی، تفاوت روایت رسمی دولت آمریکا از حمله به لیبرتی با واقعیت بود. اما انتشار خاطرات و صحبت‌های بازماندگان حادثه همگی گویای این مطلب بود که این حمله با آگاهی کامل و تمام توان و باهدف نابودی لیبرتی و تمام خدمه آن بود.

مجروحان ناو لیبرتی

بازماندگان این حادثه پس از انتقال به آمریکا ابتدا از سوی سازمان اطلاعات نیروی دریای و سازمان سیا تحت بازجویی‌های متعدد قرار گرفتند و به همه آن‌ها دستور داده شد در مورد این حادثه سکوت کنند و هیچ صحبتی درباره آنچه رخ‌داده است منتشر نشود. یکی از مهم‌ترین افشاگری‌های بازماندگان لیبرتی، تفاوت روایت رسمی دولت آمریکا از حمله به لیبرتی با واقعیت بود. اما انتشار خاطرات و صحبت‌های بازماندگان حادثه همگی گویای این مطلب بود که این حمله با آگاهی کامل و تمام توان و باهدف نابودی لیبرتی و تمام خدمه آن بود.

بدنه ناو لیبرتی

این ناو که مجهز به پیشرفته‌ترین فناوری اطلاعاتی ارسال امواج بود 40 میلیون دلار قیمت داشت، اما در اثر این حمله 821 سوراخ در آن ایجاد شد و به‌قدری آسیب دید که دیگر برای مأموریت‌های عملیاتی قابل‌استفاده نبود و در سال 1970 اوراق آن به قیمت یک‌صد هزار دلار فروخته شد.

دریاسالار توماس مورر

دریاسالار توماس مورر، رئیس پیشین عملیات دریایی ایالات‌متحده، دراین‌باره می‌گوید: "من هرگز باور نکردم که مورد کشتی لیبرتی موردی از شناسایی اشتباه است. حرف احمقانه‌ای است. اسرائیل به‌خوبی می‌دانست این کشتی آمریکایی است... اگر کسی قادر به تشخیص لیبرتی نباشد، قادر به تشخیص کاخ سفید از بنای یادبود واشنگتن نیز نیست."

اجساد حمله به لیبرتی

اسرائیل همواره ادعا می‌کند که لیبرتی را با یک کشتی مصری اشتباه گرفته و تصور می‌کردند کشتی در حال بمباران نیروهای اسرائیلی در حال جنگ در سینا بوده و خلبانانش هیچ‌کدام متوجه پرچم آمریکا نشدند؛ و دولت آمریکا نیز بااینکه تمامی شواهد موجود علیه این ادعا بود، بی‌هیچ سروصدایی این توجیه را پذیرفت.

ناو "یو اس اس لیبرتی"

"لیبرتی" که در زمان جنگ جهانی دوم کشتی باری بود، به دست آژانس فوق سری امنیت ملی آمریکا به یک کشتی جاسوسی تبدیل و به پیشرفته‌ترین تجهیزات الکترونیکی شنود، ره‌گیری و ارسال امواج مجهز شده بود. لیبرتی برای نظارت بر ارتباطات کشورهای در حال جنگ در سومین جنگ اعراب و اسرائیل به‌سرعت به سینا فرستاده‌شده بود.

 

"در اینجا مایلم پندى خیرخواهانه به سیاستمداران آمریکائى که تاکنون همواره به‌عنوان مدافع و پشتیبان رژیم صهیونیستى درصحنه حاضرشده‌اند، بدهماین رژیم تاکنون براى شما دردسرهاى بی‌شمار داشته است؛ چهره‌ى شمارا در میان ملت‌های منطقه، منفور و شمارا در چشم آنان شریک جنایات صهیونیست‌های غاصب معرفى کرده است؛ هزینه‌هاى مادى و معنوى که در طول مهروموم‌های متمادى از این رهگذر به دولت و ملت آمریکا تحمیل‌شده است، سرسام‌آور است؛ و احتمالاً در آینده اگر همین روش ادامه یابد، هزینه‌هاى شما سنگین‌تر هم خواهد شد. بیایید به پیشنهاد جمهورى اسلامى درباره‌ى همه‌پرسى بیندیشید و با تصمیمى شجاعانه، خود را از گره ناگشودنى کنونى نجات دهید. بى‌شک مردم منطقه و همه‌ى آزاداندیشان گیتى از این اقدام استقبال خواهند کرد."

 

رهبر انقلاب: هزینه‌هاى مادى و معنوى که در طول سالهاى متمادى از این رهگذر -رژیم صهیونیستی- به دولت و ملت آمریکا تحمیل‌شده است، سرسام‌آور است

 

این جملات بخشی سخنان حکیمانه رهبر معظم انقلاب در افتتاحیه اجلاس سران جنبش عدم تعهد در تهران بود. اشاره رهبر انقلاب به هزینه‌هایی که صهیونیسم جهانی و فرزند نامشروع آن اسرائیل، به دردسرها و هزینه‌های آن برای ملت و دولت آمریکا داشته است، اشاره‌ای دقیق و مبتنی بر واقعیات تاریخی بوده است. حوادثی از قبیل حمله به کشتی لیبرتی، سرقت هسته‌ای نومک، ترور جان اف کندی، حادثه 11 سپتامبر و ... ازجمله مهم‌ترین فجایعی است که صهیونیست‌ها به ملت و دولت آمریکا تحمیل کرده‌اند و دولتمردان این کشور دم برنیاورده‌اند. 
 

در روز چهارم از جنگ شش‌روزه، کشتی جاسوسی "یو اس اس لیبرتی" به‌آرامی در حال حرکت در آب‌های بین‌المللی، در 14 مایلی شبه‌جزیره سینا بود. نیروهای مسلح اسرائیل نیز به‌سرعت در حال پیشروی در صحرای سینا در جستجوی یگان‌های ارتش مصر بودند که عقب‌نشینی کرده بود.

"لیبرتی" که در زمان جنگ جهانی دوم کشتی باری بود، به دست آژانس فوق سری امنیت ملی آمریکا به یک کشتی جاسوسی تبدیل و به پیشرفته‌ترین تجهیزات الکترونیکی شنود، ره‌گیری و ارسال امواج مجهز شده بود. این کشتی دارای آنتن‌ها و "گوش‌های" الکترونیک متعددی، ازجمله   TRSSCOMM بود، سیستمی که پیام‌های ردگیری‌شده را از طریق ارسال جریانی از ماکروویوها با استفاده ماه به‌عنوان واسط و رله، به واشنگتن می‌فرستاد.

 

لیبرتی برای نظارت بر ارتباطات کشورهای در حال جنگ در سومین جنگ اعراب و اسرائیل به‌سرعت به سینا فرستاده‌شده بود. در ساعت 8 صبح، 8 ژوئن 1967، هشت هواپیمای جاسوسی اسرائیلی بر فراز لیبرتی که پرچم آمریکا در ابعاد بزرگی بر روی آن در اهتزاز بود، به پرواز درآمدند. در ساعت 14 چندین جنگنده-بمب‌افکن میستر و میراژ 3 با ارتفاع کم به‌دفعات با موشک، ناپالم (بمب‌های آتش‌زا) و توپ به این ناو آمریکایی حمله کردند. این حملات هوایی 20 دقیقه به طول انجامید و بر آنتن‌های الکترونیکی و دیش‌های کشتی متمرکز بودند. لیبرتی آتش گرفت و به یک‌سو واژگون شد. 34 تن از خدمه کشته شدند و حدود 170 نفر نیز، ازجمله کاپیتان کشتی، فرمانده ویلیام مک‌گوناگل، به‌شدت زخمی شدند.

در ساعت 14 و 24 دقیقه، سه قایق اژدر به کشتی حمله کردند و لیبرتی را با گلوله‌های 20 و 40 میلی‌متری به آتش کشیدند. در ساعت 14 و 31 دقیقه یک اژدر اسرائیلی به وسط کشتی، دقیقاً همان‌جایی که سیستم‌های جاسوسی ارسال امواج تعبیه‌شده بود اصابت کرد. در اثر این اقدام 25 آمریکایی دیگر نیز کشته شدند. تعدادی از مجروحان نیز براثر شدت جراحات طی ماه‌های بعد از حمله کشته شدند.
 

ناوچه‌های توپ‌دار اسرائیل دورتادور لیبرتی را محاصره کردند و شروع به تیراندازی به خدمه کردند. در ساعت 15 و 15 دقیقه به خدمه فرمان تخلیه کشتی صادر شد. ناوهای جنگی اسرائیل شروع به تیراندازی به قایق‌های نجات مملو از جمعیت کردند و دو قایق را غرق نمودند. درست وقتی دریانوردان آمریکایی داشتند قتل‌عام می‌شدند، فرمان لغو مأموریت نجات توسط ناو هواپیمابر ناوگان ششم ایالات‌متحده به طرز مرموزی از سوی کاخ سفید صادر شد.

ساعتی پس‌ازاین حمله، ناوها و هواپیماهای جنگی اسرائیل بازگشتند. فرمانده مک‌گوناگل فرمان مقابله با مهاجمان و دفع حمله را صادر کرد. اما اسرائیلی که بیم رویارویی با ناوگان ششم ایالات‌متحده را داشتند محل را ترک کردند.


بالگرد نیروی دریایی آمریکا در حال فرود بر روی کشتی لیبرتی پس از اتمام حمله اسرائیل
 

در اثر این حمله اسرائیل، 43 دریانورد آمریکایی کشته شدند و 171 نفر از 297 خدمه کشتی زخمی شدند. این بالاترین میزان تلفات خدمه دریایی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم بود.

کمتر از یک ساعت پس از حمله، اسرائیل به واشنگتن اعلام کرد که نیروهایش "خطایی مصیبت‌‌بار" مرتکب شدند. بعدها، اسرائیل ادعا کرد که لیبرتی را با کشتی مصری "القصیر" اشتباه گرفتند. حال‌آنکه هیچ شباهتی میان این دو کشتی وجود نداشت. کشتی مصری مخصوص حمل 2 هزار تن بار و کشتی لیبرتی مخصوص حمل 10 هزار تن بار بود. نام لیبرتی به‌وضوح روی بدنه آن نوشته‌شده بود و نیز دارای یک پرچم آمریکا با اندازه‌های استاندارد 5 در 8 فوتی بود. وزیر خارجه آمریکا، دین راسک و رئیس ستاد ارتش، دریاسالار توماس مور، تأکید داشتند که این حمله عمدی بوده و هدف از آن غرق کردن لیبرتی بوده است. این موضوع در سه گزارش سیا نیز تصدیق شد. دریکی از این گزارش‌ها ادعا می‌شود که فرمان این حمله را خود وزیر دفاع اسرائیل، موشه دایان، صادر کرده بوده است.

 

موشه دایان باوجود اطلاع از ماهیت آمریکایی لیبرتی، دستور حمله به آن را صادر کرد

 

برخلاف موارد مشابه، یعنی حمله کره شمالی به کشتی جاسوسی "پوئبلو"، حمله سهوی عراق به "یو اس اس استارک"، بمباران "یو اس اس کول" در عدن و تصادف هوایی آمریکا با چین که آمریکا، حمله به لیبرتی فوراً از سوی رئیس جمهور وقت لیندون جانسون و وزیر دفاع رابرت مک نامارا به‌سرعت خاموش شد. کاخ سفید و کنگره بی‌درنگ توجیه اسرائیل را پذیرفتند و موضوع را به حال خود رها کردند. اسرائیل بعدها خسارتی معادل 6 میلیون دلار به آمریکا پرداخت. بنا بر گزارش‌ها، دو خلبان اسرائیلی که حاضر به حمله به لیبرتی نشده بودند به 18 سال حبس محکوم شدند.

 

این کشتی که مجهز به پیشرفته‌ترین فناوری اطلاعاتی ارسال امواج بود 40 میلیون دلار قیمت داشت، اما در اثر این حمله 821 سوراخ در آن ایجاد شد و به‌قدری آسیب دید که دیگر برای مأموریت‌های عملیاتی قابل‌استفاده نبود و در سال 1970 اوراق آن به قیمت یک‌صد هزار دلار فروخته شد.

اطلاعات زیر به تأیید اسرائیل رسیده است:

الف. USS Liberty یک کشتی آمریکایی بود. درنتیجه، در جنگ بین اسرائیل و همسایگان عربش در ژوئن 1967 بی‌طرف بود.

ب. در تاریخ 8 ژوئن 1967 کشتی لیبرتی در تمام مدت در منطقه آب‌های آزاد بود.

ج. نیروهای اسرائیلی پیش از حمله مرگبارشان به لیبرتی از ملیت آن اطمینان حاصل نکردند.

 

 

حدود ساعت 6 صبح 8 ژوئن 1967، یک هواپیمای شناسایی ناوگان اسرائیلی گزارش داد که "نوعی کشتی باری نیروی دریایی آمریکا" را درست خارج از شبکه پدافند راداری ساحلی اسرائیل با علامت "GTR-5بر روی بدنه‌اش مشاهده کرده است. این گزارش بلافاصله هم به پایگاه نیروی دریایی اسرائیل و هم به ریاست اطلاعات نیروی دریایی اسرائیل فرستاده شد. در تمام این مدت پیش از حمله، هواپیمای شناسایی اسرائیل تقریباً هشت بار به‌طور منظم به موقعیت لیبرتی می‌رفت، اطراف آن پرواز می‌کرد و به پایگاهشان در اسرائیل بازمی‌گشت.

 

اجساد قربانیان بر روی عرشه لیبرتی

 

جزئیات این اتفاق هم در اسرائیل و هم در آمریکا مسکوت ماند. اسرائیل همواره ادعا می‌کند که لیبرتی را با یک کشتی مصری اشتباه گرفته و تصور می‌کردند کشتی در حال بمباران نیروهای اسرائیلی در حال جنگ در سینا بوده و خلبانانش هیچ‌کدام متوجه پرچم آمریکا نشدند؛ و دولت آمریکا نیز بااینکه تمامی شواهد موجود علیه این ادعا بود، بی‌هیچ سروصدایی این توجیه را پذیرفت. هیچ کشتی‌ای در تاریخ آمریکا تاکنون به‌اشتباه این‌قدر خسارت ندیده بود. بااین‌حال دولت آمریکا در تمام مدت سعی کرد شدت این حمله را کم جلوه دهد و برای این‌که این ماجرا را تحت کنترل خود نگاه‌دارند اقدام به سانسور خبری کردند. 
 

بنا بر نسخه‌ای که مقامات دولتی از این ماجرا ارائه دادند، لیبرتی تنها سه بار و آن‌هم از فاصله بسیار دور توسط هواپیماهای اسرائیل شناسایی‌شده بود. به مردم آمریکا گفته شد که حمله هوایی تنها 5 دقیقه به طول انجامید و تنها یک اژدر به کشتی حمله کرد و بلافاصله دولت اسرائیل عذرخواهی کرد و پیشنهاد کمک داد. اما منتقدان همواره ادعا کرده‌اند که این حمله از پیش برنامه‌ریزی‌شده بوده و حقیقت سانسور شده است. در گزارش گروه مستقل بررسی این پرونده در سال 2003 گفته‌شده است که حمله به لیبرتی "تنها حادثه دریایی جدی است که هرگز از سوی کنگره موردبررسی دقیق قرار نگرفته است."

 

دروغ‌هایی که به مردم آمریکا گفته شد

"گری برومت"، افسر 21 ساله آمریکایی در تاریخ 8 ژوئن آن سال در عرشه ناو «USS Liberty» خدمت می‌کرد. برومت می‌گوید: «من امروز نسبت به زمان وقوع حادثه، ابهامات بیشتری دارم، چراکه امروز واقعیات بیشتری را از آن دریافته‌ام؛ اشتباهات زیادی انجام و دروغ‌های زیادی به مردم آمریکا گفته‌شده و آنان واقعیت حادثه را نمی‌دانند».

دریاسالار توماس مورر، رئیس پیشین عملیات دریایی ایالات‌متحده، دراین‌باره می‌گوید: "من هرگز باور نکردم که مورد کشتی لیبرتی موردی از شناسایی اشتباه است. حرف احمقانه‌ای است. اسرائیل به‌خوبی می‌دانست این کشتی آمریکایی است... اگر کسی قادر به تشخیص لیبرتی نباشد، قادر به تشخیص کاخ سفید از بنای یادبود واشنگتن نیز نیست." دریاسالار توماس مورر: اگر کسی قادر به تشخیص لیبرتی نباشد، قادر به تشخیص کاخ سفید از بنای یادبود واشنگتن نیز نیست

 

اسرائیل هیچ‌گاه توضیح نداد که چگونه به فرکانس‌هایی که کشتی ارسال می‌کرد دست‌یافته بود و این‌که چرا این فرکانس‌ها را مسدود کردند (فرکانس‌های مصری کاملاً متفاوت بودند). آن‌ها هرگز توضیح ندادند که چرا هواپیماهایشان بی‌نام‌ونشان بود و این‌که چرا هیچ توجهی به پرچم آمریکا نکردند. پس از حمله، خدمه کشتی، موتور و تجهیزات رادیویی لیبرتی را تعمیر کردند و کشتی آرام‌آرام به سمت مالت رفت. آنچه بیش از همه سبب رنجش نجات‌یافتگان شده بود، سرپوش گذاشتن بر این موضوع از سوی دولت خودشان بود. به گفته یکی از این بازماندگان، جان هرانکووسکی، وقتی به جزیره مالت رسیدند خدمه را به چند گروه کوچک تقسیم کردند و مورد بازجویی قراردادند. دریاسالار "ای ساک کید" به خدمه هشدار داد که درباره این اتفاق با هیچ‌کسی هیچ حرفی نزنند. او گفت که این موضوع محرمانه است و "شما هرگز، هرگز درباره این موضوع با هیچ‌کس، حتی همسرانتان، نباید حرف بزنید. در غیر این صورت محاکمه می‌شوید و باید تا آخر عمر در زندان بمانید- و یا حتی بدتر از آن."

هیچ‌یک از مقامات علاقه‌ای به انجام تحقیقات دقیق در مورد علت مشکلات ارتباطی کشتی در طول حمله اسرائیل از خود نشان نداد. تمامی آثار حمله‌بر روی کشتی- ازجمله 820 سوراخ موشک و توپ- تعمیر شد و رویش را نیز رنگ زدند. خدمه را نیز یا به خانه فرستادند و یا به مأموریت دیگری اعزام کردند، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. 
 

 

اسرائیل پس از مدتی طولانی 3.5 میلیون دلار برای جبران خسارات مالی به خانواده‌های کشته‌شدگان و 3.5 میلیون دلار نیز به مجروحان داد که البته بسیاری از آن‌ها حاضر به پذیرش این پول نشدند. در سال 1982 نیز، پس‌ازآن که سناتور آدلای استیونسون تهدید کرد که تحقیقاتی را در این زمینه شروع خواهد کرد، اسرائیل ناگهان 6 میلیون دلار بابت خسارت کشتی و برای بستن پرونده یو اس اس لیبرتی پرداخت کرد. این اقدام به‌طور مؤثری جلوی تحقیقات سناتو استیونسون را گرفت و ماجرای این حمله خیلی زود به فراموشی سپرده شد. یا دستکم کنگره و کاخ سفید آن را فراموش کردند.

اما بازماندگان آن حادثه را فراموش نکرده بودند. در سال 1980 کتابی با عنوان حمله به لیبرتی منتشر شد و بازماندگان نیز کم‌کم شروع به اطلاع‌رسانی درباره این موضوع کردند تا به هم‌وطنانشان بگویند که واقعاً چه بر سر هم‌قطارانشان آمده است. در همین مدت، اسرائیل نیز چهار گزارش از این حادثه منتشر کرد که با حقایقی که بازماندگان برملا کردند در تضاد کامل بود.

 

رسانه‌های آمریکا بنا بر توافق مقامات بلندپایه این کشور، سعی در کم‌اهمیت جلوه دادن این حادثه داشتند

 

بازماندگان این حادثه پس از انتقال به آمریکا ابتدا از سوی سازمان اطلاعات نیروی دریای و سازمان سیا تحت بازجویی‌های متعدد قرار گرفتند و به همه آن‌ها دستور داده شد در مورد این حادثه سکوت کنند و هیچ صحبتی درباره آنچه رخ‌داده است منتشر نشود. این سکوت تا سال‌ها ادامه داشت اما به‌تدریج شاهدان و بازماندگان این حادثه شروع به انتشار مشاهداتشان و شرح وقایع این حادثه کردند. یکی از مهم‌ترین افشاگری‌های بازماندگان لیبرتی، تفاوت روایت رسمی دولت آمریکا از حمله به لیبرتی با واقعیت بود. نکته قابل‌توجه نیز پوشش خبری رسانه‌ها بر اساس نسخه رسمی این حادثه بود که همگی آن را حمله‌ای کوتاه‌مدت و با تلفتی ناچیز مخابره کردند که اسرائیل نیز به‌سرعت متوجه اشتباه نیروهای خود شده و درصدد جبران برآمده است.
 

اما انتشار خاطرات و صحبت‌های بازماندگان حادثه همگی گویای این مطلب بود که این حمله با آگاهی کامل و تمام توان و باهدف نابودی لیبرتی و تمام خدمه آن بود. پس از حادثه لیبرتی، نظامیان بازمانده هریک به مأموریت در کشتی‌های دیگری اعزام شدند تا با تحت نظر بودن و گرفتن فرصت از آن‌ها، صحبتی در مورد لیبرتی مطرح نشوددر سال 1975 هفته‌نامه "اسپات لایت" شروع به انتشار برخی حقایق این حادثه برگرفته از اظهارات شاهدان آن کرد.

 

بر اساس این اظهارات، در مرحله اول حمله، آنتن‌ها و تجهیزات راداری کشتی هدف قرار گرفت و پرچم آمریکا نیز منهدم شد. کارکنان کشتی به‌سرعت پرچم دیگری را باهدف نشان دادن هویت آمریکایی لیبرتی جایگزین می‌کنند؛ اما هدف اسرائیل نابودی کامل کشتی با علم به آمریکایی بودن آن بود. پس‌ازآن جنگنده‌ها و شناورهای اسرائیلی عرشه کشتی را با گلوله‌های آتش‌زا به آتش کشیدند که بسیاری از خدمه کشتی ازجمله فرمانده لیبرتی کشته و بسیاری دیگر دچار سوختگی‌های بسیار شدید شدند. سپس قایق‌های مجهز به تیربار، مجروحان را نیز به گلوله بستند. نوع عملیات نمایانگر هدف اسرائیل بود؛ هیچ‌یک از سرنشینان کشتی نباید جان سالم به درمی‌بردند.

اقدام خصمانه اسرائیل و انفعال آمریکا
اقدام اسرائیل در حمله به کشتی لیبرتی آمریکا از مصادیق آشکار "اقدام خصمانه" یک کشور علیه شهروندان و منافع کشور دیگر است. این اقدام نه‌تنها جنایت جنگی علیه 294 سرنشین کشتی، بلکه ورود آشکار به جنگ با دولت آمریکا بود که طبیعتاً طبق قوانین بین‌المللی و منشور ملل متحد و قوانین داخلی آمریکا، پاسخ حمله به لیبرتی، حمله نظامی متقابل آمریکا به مواضع این رژیم بود.

مقامات اسرائیل پس‌ازاین حمله، تقصیر را آشکارا بر گردن آمریکا انداختند و ژنرال "ئیفتاح اسپکتور" خلبان اولین جنگنده میراژ مهاجم به لیبرتی، صریحاً اعلام کرد: " تا آنجا که من می‌دانم، در وهله اول این اشتباه از سوی کشتی لیبرتی بود که در آن منطقه حضور داشت."

 


محل برخورد یکی از اژدرهای اسرائیلی به کشتی لیبرتی


اما دروغ‌های صهیونیست‌ها به اینجا ختم نمی‌شود. برخلاف ادعای اسرائیل، بعدها مشخص شد اپراتورهای دستگاه‌های شنود آمریکا مستقر در اسپانیا، لبنان، جزیره کرت یونان، آلمان و ویتنام، مکالمات خلبان‌های اسرائیلی را که کشتی آمریکایی را شناسایی و دستور حمله را صادر کرده‌اند شنیده و ضبط‌شده است. این مکالمات را "دوایت پورتر" سفیر وقت آمریکا در لبنان که به این مکالمات دسترسی داشت، تأیید کرده است.

نکته جالب‌تر، اظهارنظر ژنرال "ست منتیز" - ژنرال حاضر در اتاق فرمان عملیات در تل‌آویو - است. ژنرال مینتز می‌گوید:" تمام افراد حاضر در اتاق بدون هیچ تردیدی مطمئن بودند که این کشتی لیبرتی آمریکاست. نظرات بسیاری در مورده نحوه شناسایی و پرچم بزرگ نصب‌شده بر روی لیبرتی مطرح شد، اما هیچ‌کس کوچک‌ترین بحثی در مورد آمریکایی نبودن این کشتی مطرح نکرد. ژنرال "موشه دایان" علیرغم اطلاع از این موضوع، دستور حمله را صادر کرد."

سرپوش آمریکا بر حمله اسرائیل
پس از دروغ‌های اسرائیل، آمریکا نیز عملکردی بسیار سؤال‌برانگیز و مذموم از خود برجای گذاشت.

 


رابرت مک نامارا وزیر دفاع و لیندون جانسون رئیس‌جمهور آمریکا توافق کردند علت حادثه "اشتباه در شناسایی" اعلام شود


در سال 1976 گزارش سری کنگره به این نتیجه رسیده بود که حمله به کشتی لیبرتی کاملاً عمدی آگاهانه بوده است. علاوه براین، گزارش یک کمیته مستقل تحقیق، اقدام اسرائیل را "اقدامی خصمانه" اعلام کرد. کاپیتان "وارد بوستون"، مسئول تحقیق این کمیته، 35 سال پس‌ازاین حادثه از امضای تفاهم‌نامه میان لیندون جانسون رئیس‌جمهور و رابرت مک نامارا وزیر دفاع وقت آمریکا خبر داد. بر اساس این سوگند، قرار بر این شد نتیجه گزارش نیروی دریایی بدین گونه طراحی شود که "این حمله باوجود تمام اسناد و شواهد موجود - و دال بر عمدی بودن حمله - به دلیل اشتباه در شناسایی رخ‌داده است."

دلایل حمله اسرائیل به لیبرتی

پرونده حمله به لیبرتی با اعلام"اشتباه در شناسایی" از سوی اسرائیل و تأیید و پذیرش آن از سوی آمریکا و مسکوت ماندن واقعه تا به امروز، بسته شد. اما انگیزه اسرائیل از انجام این حمله‌بر ضد متحد و حامی شماره یک خود چه بود؟

به گفته پروفسور ریچارد دکمجیان، استاد علوم سیاسی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، اسرائیل در آن زمان تصمیم داشته برخلاف آتش‌بس سازمان ملل، ارتفاعات جولان را اشغال کند و به همین دلیل نمی‌خواسته آمریکا از این نقشه بویی ببرد. اسرائیلی‌ها همچنین علاقه‌ای نداشتند زمانی که مشغول قتل‌عام اسرای مصری بودند، زندانیانی که مجبورشان کرده بودند قبرشان را با دست خودشان بکنند و سپس در العریش تیرباران شدند، شاهدی داشته باشند. اسرائیل این ادعای کشتار دسته‌جمعی اسرای مصری را به‌شدت رد کرده است و می‌گوید کشته‌شدگان 250 مبارز مسلح فلسطینی بودند که در حین عملیات کشته شدند.

یکی دیگر از منتقدان، پیتر هونام، خبرنگار انگلیسی، در کتاب خود"عملیات سیانور " "Operation Cyanide" می‌نویسد که مجموعه‌ای از عوامل سری میان دولت‌های آمریکا و اسرائیل منجر به این حمله شد. هدف از حمله غرق کردن لیبرتی و کشتار تمام مسافران کشتی بوده است، اما با شناور ماندن لیبرتی بر روی آب این نقشه عملی نشدبه اعتقاد هونام، عناصر مخفی در دولت‌های آمریکا و اسرائیل برای بمباران کشتی تبانی کرده بودند تا حمله را به مصر و ابرقدرت متحد آن؛ یعنی شوروی نسبت دهند تا به‌این‌ترتیب، انتقام سختی ترتیب دهند که منجر به پیروزی اسرائیل شود.

هونام می‌گوید: «حمله به ناو لیبرتی، دست‌کم از یک سال پیش از آن برنامه‌ریزی‌شده بود. لیبرتی به موقعیت بسیار پیچیده‌ای فرستاده شد که به نظر من، موقعیتی بود که بتوان به آن حمله کرد.»

هونام ادامه می‌دهد: هدف اصلی، غرق کشتی و از بین بردن همه خدمه بود، اما لیبرتی غرق نشد و این طرح نیز درنهایت لغو شد.

 


محل اصابت موشک‌های اسرائیل به تأسیسات ماهواره‌ای لیبرتی

 

متهم کردن مصر و واردکردن آمریکا به جنگ
در وهله اول اسرائیل در حمله به لیبرتی این هدف را داشت که لیبرتی را بدون باقی گذاشتن حتی یک بازمانده نابود کرده و بدون برجای گذاشتن ردپایی از خود، مصر را به انجام این حمله متهم کند و بدین ترتیب آمریکا را به نفع خود وارد جنگ شش‌روزه کند. مشابه این سناریو و ردپای اسرائیل را می‌توان در حادثه 11 سپتامبر نیز مشاهده کرد.

افشای مأموریت لیبرتی در جلوگیری از حمله اسرائیل به سوریه
انگیزه دیگر، تعهد "آوراهام هارمون" سفیر اسرائیل در آمریکا به لیندون جانسون مبنی بر عدم حمله اسرائیل به سوریه بود. اما برخلاف این تعهد نیروهای اسرائیل در کرانه باختری و بلندی‌های جولان مستقرشده و آماده حمله بودند. آمریکا بیم این را داشت که با حمله اسرائیل به سوریه، شوروی به نفع سوریه وارد جنگ شده و موازنه قدرت در منطقه به سود شوروی تغییر کند و به همین دلیل لیبرتی مأموریت داشت تا با اشراف اطلاعاتی به تحرکات نیروهای اسرائیل، در صورت لزوم از وقوع این درگیری - اسرائیل و سوریه - جلوگیری کند.

تحت‌الشعاع قرار گرفتن جنایت جنگی اسرائیل
انگیزه احتمالی سوم نیز سرپوش گذاشتن بر یکی از جنایت‌های رژیم صهیونیستی بود. در زمان حمله به لیبرتی، نیروهای ارتش اسرائیل به فرماندهی  آریل شارون، مشغول قتل‌عام هزاران نفر از اسرای جنگی مصر و فلسطین بودند و اجساد آن‌ها را نیز در صحرای سینا دفن می‌کردند. فرماندهان ارتش اسرائیل سال‌ها بعد به این جنایت خود اعتراف کردندحمله به لیبرتی از یک‌سو توجه به این قتل‌عام را منحرف می‌کرد و از سوی دیگر امکان ره‌گیری امواج رادیویی و علنی شدن اقدام جنایت‌کارانه اسرائیل در قتل‌عام اسرای مصری و فلسطینی توسط لیبرتی را از بین می‌برد. بنا بر گزارش‌های تأیید نشده، ناو چهل میلیون دلاری لیبرتی، در حال استراق سمع و جاسوسی درباره کشتار زندانیان مصری جنگ توسط اسرائیلی‌ها بوده است.

درنهایت پرونده لیبرتی، بدون انجام تحقیقی بی‌طرفانه و رسیدگی به دلایل واقعی حمله، بازخواست و مجازات عاملین آن با ابهامات و سؤالات بدون پاسخ بسیاری، بسته می‌شود تا مهر تأیید دیگری بر ادعای اداره آمریکا به دست صهیونیست‌ها و سیطره اسرائیل بر ارکان قدرت در این کشور زده شود.


 

مشاهده مطلب
  • نظرات مخاطبان
عضویت در خبرنامه
سایت هادی