چندرسانه ای

نگاهی به جنایات آمریکا در عراق؛

کودکان عراقی قربانیان فراموش شده

از کودکان عراق چه خبر؟ ایا این کودکان طعم کودکی را آنگونه که من و شما چشیده ایم، درک می کنند؟ آیا اطلاق صفت قربانیان خاموش جنگ بر آنان، صحیح است؟ کودکان عراقی با چه مشکلاتی روبرو هستند؟

«کریس فلوید» در دسامبر 2011 در مورد جنگ عراق گفته است: اجساد ردیف شده هزاران کودک، نوزاد و شیرخوار و کودکان دبستانی که بدن آن‌ها متلاشی‌شده، زنده‌زنده سوخته و یا در طی حملات آمریکایی‌ها با گلوله سوراخ‌سوراخ شده در اطراف شهرهای عراق قابل‌مشاهده است. واقعیت آنچه در عراق اتفاق افتاده این اجساد مچاله شده است که در مناطق بیابانی رهاشده‌اند؛ صورت‌های آن‌ها سیاه شده، امحا و احشای آن‌ها بیرون ریخته و چشمانشان به پوچی خیره مانده است. ازاین‌دست اظهارنظرها در مورد کودکان جنگ‌زده عراق در مدت‌زمان اشغال این کشور بارها از سوی خبرنگاران و عکاسان مختلف تکرار شده است

«رابرت فیسک» نیز در سال 2006 با انتشار مقاله‌ای نوشته بود: «بسیاری از کودکان عراق در اثر اشغال عراق توسط نیروهای آمریکایی و بمباران مستقیم شهرها و مناطق مسکونی کشته‌شده و جان خود را ازدست‌داده‌اند».

 

عراق کشوری مملو از کودکان قطع عضو

مین‌های زمینی و بقایای مواد منفجره به‌شدت جان کودکان عراقی را تهدید می‌کنند. طبق آمارهای منتشره در سال 2011 بیست‌وپنج درصد قربانیان این مین‌ها کودکان زیر 14 سال هستند. . در طی دهه گذشته آمار افراد قطع عضو شده در دو استان بصره و المثنی به‌تنهایی آمار این افراد در کل کشور نابسامان آنگولا را پشت سر گذاشته است

تبعات نسل آینده بی گناه عراق

انهدام زیرساخت‌های نظامی،صنعتی ،آلودگی اورانیومی و دیگر آلودگی‌های نظامی موجب افزایش شدید آمار نقص‌های وراثتی مادرزادی و ابتلا به سرطان در عراق شده است.

کودکان، آسیب پذیرترین اقشار در بمبارن های بی هدف

زندگی در کشوری که تحت حمله بوده و درگیر جنگ است مشکلات روانی فراوانی برای اکثریت قریب به مطلق این کودکان ایجاد کرده و موجب افسردگی و اضطراب در همه این کودکان شده است که نیازمند برنامه های حمایتی روانشناسانه چشمگیر می باشد.

عراق جنگ زده، یکی از خطرناکترین مناطق برای کودکان

بر اساس کنوانسیون 1949 ژنو که بر حمایت و محافظت از افراد غیرنظامی در طول جنگ تأکید دارد و نیز بنا به کنوانسیون 1989 سازمان ملل در مورد حقوق کودکان (CRC)، وضعیت کودکان عراق به‌هیچ‌وجه قابل توجیه نبوده و یکی از صدها موارد عدم پایبندی مدعیان حقوق بشر و صلح بین‌المللی به معاهدات بین‌المللی را به‌وضوح نشان می‌دهد.

کودک عراقی

«رابرت فیسک» نیز در سال 2006 با انتشار مقاله‌ای نوشته بود: «بسیاری از کودکان عراق در اثر اشغال عراق توسط نیروهای آمریکایی و بمباران مستقیم شهرها و مناطق مسکونی کشته شده و جان خود را از دست داده‌اند».

میلیون ها کودک عراقی محروم از سیستم آموزشی

تعداد زیاد کشته‌ها و زخمی‌ها که مؤسسات و مراکز بهداشتی عراق را در طی اشغال به خود مشغول می‌داشت، عملاً مانع رسیدگی پزشکان این کشور به اوضاع روحی و روانی کودکان می‌شد و آمارهای موجود نشان می‌دهد که بیش از 48 درصد کودکان عراقی مبتلابه انواع استرس ازجمله استرس‌های پس از حادثه هستند.

 

دو دهه کشتار و آوارگی کودکان

در این گزارش به وضعیت کودکانی خواهیم پرداخت که قربانی طمع و شهوت قدرت و نفت شدند. کودکانی که بنا به ماهیت وجودی‌شان شایسته چنین رفتار و رقم خوردن سرنوشتی این‌چنین هولناک از سوی سیاستمداران آمریکایی و هم‌پیمانان غربی آن‌ها نبودند. طی دو دهه، حقوق کودکان عراقی همچون سایر اقشار مردم این کشور درنتیجه خشونت، جنگ، اشغال خارجی و تحریم‌های بین‌المللی نقض شده و عراق تبدیل به یکی از بدترین مناطق خاورمیانه و شمال آفریقا برای کودکان شده است: به‌طوری‌که در آن کشور سه و نیم میلیون کودک در فقر زندگی می‌کنند، یک و نیم میلیون نفر از کودکان زیر پنج سال دچار سوءتغذیه بوده و روزانه دست‌کم صد نوزاد جان خود را از دست می‌دهد. چنین آماری در دنیای کنونی بسیار دور از ذهن و کمیاب است.

بر اساس کنوانسیون 1949 ژنو که بر حمایت و محافظت از افراد غیرنظامی در طول جنگ تأکید دارد و نیز بنا به کنوانسیون 1989 سازمان ملل در مورد حقوق کودکان (CRC)، وضعیت کودکان عراق به‌هیچ‌وجه قابل توجیه نبوده و یکی از صدها موارد عدم پایبندی مدعیان حقوق بشر و صلح بین‌المللی به معاهدات بین‌المللی را به‌وضوح نشان می‌دهد.

 

آنگلو-آمریکن ها و کودکان عراق

درواقع بعد از سال 2003 نیروهای متجاوز آنگلو-آمریکن اشغال‌کننده عراق نتوانستند و یا نخواستند که به وظایف خود در مورد قوانین بین‌المللی ناظر بر حقوق کودکان عمل کنند. CRC تأکید دارد که باید حقوق کودکان از بابت کلیه جوانب فیزیکی و حیاتی، روحی، اخلاقی، روانی و رشدی در یک محیط کاملاً ایمن تأمین گردد که هیچ‌گاه شاهد چنین چیزی در عراق نبودیم. هرچند نیروهای خارجی هم‌اکنون از عراق خارج‌شده‌اند اما تمامی مسئولیت جنایات ناشی از عدم پایبندی به این قوانین در مدت‌زمان اشغال و نتایج طویل‌المدت آن به عهده نیروهای اشغالگر خواهد بود و آن‌ها باید در مورد وضعیتی کودکان عراقی به مردم این کشور و مراجع بین‌المللی پاسخگو باشند.

نیروهای اشغالگر به‌طور کاملاً عمدی ساختار اجتماعی عراق را تغییر داده‌اند و از روش‌های پاک‌سازی قومی برای ایجاد گسست در یکپارچگی کشور استفاده کرده‌اند؛ تأسیسات تصفیه آب، امکانات بهداشتی و آموزشی را از بین برده‌اند و به‌صورت بی‌هدف مناطق پرجمعیت را بمباران کرده اند که در تمامی این سطوح کودکان عراقی شدیدترین و بیشترین آسیب ها را دریافت کرده اند.


تمامی مسئولیت مرگ و میر، آسیب های جسمی و روانی وارد شده به کودکان عراق به عهده کشورهایی است که به این سرزمین هجوم برده بودند.

 

آنچه که در انتظار کودکان عراق است

زندگی در کشوری که تحت حمله بوده و درگیر جنگ است مشکلات روانی فراوانی برای اکثریت قریب به مطلق این کودکان ایجاد کرده و موجب افسردگی و اضطراب در همه این کودکان شده است که نیازمند برنامه های حمایتی روانشناسانه چشمگیر می باشد. دستیابی به خدمات ضروری اجتماعی از جمله چالش‌های بسیار بزرگ و لاینحل خانواده‌های عراقی در طی اشغال و پس از آن بوده است که بازتاب مستقیم این مشکل بر کودکان عراق قابل ملاحظه است.با توجه به ناکارآمدی فعلی بنیادهای حمایتی عراق در اثر از هم پاشیدگی زیرساخت ها و مشکلات فراوان دولت نوخواسته عراق پس از پایان رسمی اشغال، کودکان عراقی در معرض خطرات بسیاری هستند که از جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:

مرگ:که در اثر عملیات های تروریستی، کمبود بهداشت و بسیاری عوامل دیگر روی می دهد.

قطع عضو:کودکان بسیاری در طی اشغال دچار نقص عضو شده اند و تعدادی فراوانی نیز روزانه در نتیجه فعال شدن مین ها و بمب های به جا مانده به این خیل می پیوندند.

ربوده شدن:بسیاری از کودکان خانواده‌های نسبتا مرفه عراقی در معرض خطر ربوده شدن برای باجگیری قرار دارند.

- خشونت های جنسی و قاچاق انسان:بسیاری از گزارش‌ها تأکیددارند که کودکان عراقی قربانی پدیده‌هایی از قبیل خشونت جنسی و ازدواج‌های اجباری و تجارت کودکان هستند.

به کار گرفته شدن در گروه‌های مسلح و بهره‌کشی اقتصادی به‌صورت کارگر:بسیاری از باندها و گروه‌ها از کودکان برای فعالیت‌های غیرقانونی خود استفاده می‌کنند. بر اساس آمارهای ارائه‌شده بیش از 60 درصد کودکان یتیم عراقی نان‌آور خانواده‌های خود هستند و برای تأمین هزینه‌هایشان وارد این گروه‌ها می‌شوند.

زندانی شدن:صدها کودک عراقی در طی اشغال در زندان‌های نظامیان آمریکایی زندانی‌شده و تحت انواع و اقسام آزارها و شکنجه‌ها ازجمله آزارهای جنسی قرارگرفته‌اند که این اتفاقات با توجه به عدم برقراری کامل نظم ممکن است همچنان از سوی گروه‌های خودسر ادامه داشته باشد.

 

کودکان عراق؛ افسرده و دور از هیجانات کودکی

 

بدیهی است که جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری بین‌المللی موظف‌اند به‌جای عملکردهای سیاسی در راستای خواسته‌های سیاستمداران قدرت‌های سلطه‌جو و تسلیم شدن به برنامه‌های آن‌ها به این مصادیق بارز نقض حقوق بشر پرداخته و به یاری کودکان عراقی اقدام کنند.

 

آمارهای تأسف‌برانگیز مرگ‌ومیر کودکان عراقی

آمارهای رسمی و گمانه‌زنی‌های رسانه‌های همگانی عراق، هفتادتا نودوپنج درصد از مرگ‌های رخ‌داده در این کشور را نادیده می‌گیرند. برخی آمارهای قابل‌اعتماد سال 2011، تعداد کشته‌شدگان واقعی جنگ عراق را تا یک و نیم میلیون نفر اعلام می‌کنند. بررسی‌های انجام‌شده توسط گروه‌های معتبر نشان می‌دهد که 39 درصد از افراد کشته‌شده در اثر حملات هوایی نیروهای اشغالگر آمریکایی، کودکان بوده‌اند. 42 درصد مرگ‌ومیر ناشی از خمپاره‌اندازی نیروهای درگیر نیز مربوط به کودکان بوده است. نزدیک به نه درصد از پنجاه‌هزار مرگ غیرطبیعی ثبت‌شده را کودکان تشکیل می‌دهند و 29 درصد غیرنظامیانی که با تیر مستقیم نیروهای اشغالگر کشته‌شده‌اند نیز کودکان بوده‌اند.

 

در دوران اشغال کودکان عراق حامیان خود را از دست دادند.

 

کودکان بی‌شمار دیگری نیز وجود دارند که به‌طور غیرمستقیم و درنتیجه تبعات مختلف اشغالگری جان خود را ازدست‌داده‌اند. بیماری‌ها، قحطی و سوءتغذیه، فقر گسترده، رکود اقتصادی، آلودگی محیط‌زیست و نبود خدمات اولیه به‌صورت کاملاً بی‌سروصدا دست‌به‌دست هم داده و بخش وسیعی از جمعیت عراق به‌خصوص کودکان را از پای درآورده است. گزارش صندوق بین‌المللی کودکان سازمان ملل متحد حاکی است که تا سال 2006 بین 4 تا 5 میلیون کودک عراقی یکی از والدین یا هر دوی آن‌ها را ازدست‌داده؛ بی‌سرپرست و در شرایط بسیار بد معیشتی و به دور از ساده‌ترین وسایل معیشتی به زندگی خود ادامه می‌دهد.

 

افزایش شدید نقص‌های وراثتی مادرزادی و ابتلا به سرطان در عراق

انهدام زیرساخت‌های نظامی و صنعتی در طی جنگ باعث رهایی فلزات سنگین و دیگر مواد خطرناک در هوا، خاک و آب‌های زیرسطحی شده است و مناطقی که زباله‌های شهری و بیمارستانی در آن‌ها انباشته‌شده منشأ بیماری‌های خطرناکی شده‌اند. آلودگی اورانیومی و دیگر آلودگی‌های نظامی موجب افزایش شدید آمار نقص‌های وراثتی مادرزادی و ابتلا به سرطان در عراق شده است. آلودگی شدید منابع آبی و زمین‌های کشاورزی باعث آلودگی محصولات کشاورزی تولیدشده در عراق گردیده که به‌عنوان منبع غذایی در دسترس از طرف خانواده‌ها مورداستفاده قرار می‌گیرد.


 پس از خروج ظاهری آنگلو-آمریکن ها کودکان هنوز با میراث اشغال دست به گریبان‌اند.

 

به‌موجب موافقت‌نامه‌های لاهه و ژنو مسئولیت تمام موارد فوق مستقیماً متوجه انگلیس و آمریکا به‌عنوان کشورهای اشغال‌کننده عراق بوده و این دو کشور باید برآورندت و تأمین‌کننده امنیت و بهداشت در عراق به‌ویژه برای زنان و کودکان می‌بودند. حال ان که هیچ‌گونه تعهدی از سوی متجاوزین دیده نشد تا جایی که در سال 2010 پزشکان مستقر در فلوجه اعلام کردند که در این منطقه با آمار بسیار غیرقابل‌باوری از نقص‌های مادرزادی، سرطان و سقط ناگهانی روبرو هستند.

در سال 2004 نیروهای اشغالگر این منطقه را به‌شدت بمباران کردند و در کمتر از یک سال بعدازاین حادثه یعنی در سال 2005 آمار مشکلات حاد پزشکی در این منطقه شدیداً رو به افزایش نهاد. در سال 2010 نرخ سکته قلبی در فلوجه 13 برابر نرخ گزارش‌شده در کشورهای اتحادیه اروپا بوده است. نقایص مادرزادی مرتبط با مشکل در سیستم عصبی نیز 23 برابر آنچه در اروپا دیده می‌شود گزارش‌شده است. پزشکان ژاپنی معتقدند آمار نقایص مادرزادی موجود در عراق بسیار بیشتر از آمار دیده‌شده در شهرهای هیروشیما و ناکازاکی است که در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم با بمب‌های اتمی آمریکایی با خاک یکسان شدند.

 

اورانیوم تضعیف‌شده بلای جان مادران و نوزادان عراقی

این آمار دهشتناک ازآنجاست که آمریکا در حمله به عراق از تسلیحات حاوی اورانیوم ضعیف شده استفاده کرد. اورانیوم ضعیف شده روی جنین زنان باردار اثر گذاشته و رشد آن ‌را دچار اختلال می‌کند و موجب تولد نوزادانی با معلولیت مادرزادی می‌شود. نوزادانی بدون سر و بدون عضو به دنیا می‌آیند که عملاً هیچ کاری در مورد آن‌ها از سوی پزشکان ساخته نیست. بدین ترتیب عراقی‌ها تا نسل‌ها از نقص‌های مادرزادی و سرطان رنج خواهند برد. افزایش نرخ ابتلا به سرطان، کم‌خونی و اختلالات مادرزادی در عراق درنتیجه استفاده از تسلیحات حاوی مواد هسته‌ای به‌خصوص اورانیوم در طی جنگ‌های 1991 و 2003 می‌باشد.


انهدام زیرساخت‌های بهداشتی و درمانی عراق توسط اشغالگران تأثیر مستقیم بر کودکان داشته است.

 

افزایش شدید سرطان خون در کودکان شهر بصره گزارش‌شده است و یافته‌ها حاکی از آن است که از سال 1991 به این‌طرف که اولین یورش نیروهای آمریکا به عراق اتفاق افتاد سرطان خون در کودکان عراقی به طرز چشمگیری افزایش‌یافته که درنتیجه استفاده از اورانیوم ضعیف شده در تسلیحات جنگی بوده است.

 

مین‌های آمریکایی

مین‌های زمینی و بقایای مواد منفجره به‌شدت جان کودکان عراقی را تهدید می‌کنند. طبق آمارهای منتشره در سال 2011 بیست‌وپنج درصد قربانیان این مین‌ها کودکان زیر 14 سال هستند. آمار معلولیت در اثر مواد منفجره باقی‌مانده که در سال 1991 حدود 5500 نفر بوده در سال 2007 به 80000 نفر رسیده است. 7/45 در صد این افراد بین 15 تا 29 سال سن داشته‌اند و 9/23 درصد کودکان زیر 14 سال بوده‌اند. در طی دهه گذشته آمار افراد قطع عضو شده در دو استان بصره و المثنی به‌تنهایی آمار این افراد در کل کشور نابسامان آنگولا را پشت سر گذاشته است.

 

نظام بهداشتی و درمانی نابسامان و کودکان نیازمند

گسیختگی نظام بهداشتی و درمانی عراق درنتیجه اشغال این کشور منجر به مرگ کودکان در اثر عوامل غیرقابل پیشگیری شده است. کشتار عمدی و مهاجرت اجباری پزشکان و کارکنان بهداشتی و درمانی عراق موجب شده است که تا 75 درصد کادر درمانی عراق اعم از پزشکان و داروسازان و پرستاران از دسترس بیمارستان‌ها و خدمات بهداشتی خارج شوند. تقریباً 70 درصد بیمارانی که با وضعیت وخیم به بیمارستان‌ها رسانده می‌شوند در اثر نبود نیروی متخصص و خدمات دارویی و تجهیزات لازم در بخش اورژانس جان خود را از دست می‌دهند که کودکان آسیب‌پذیرترین آمار این مرگ‌ومیر را تشکیل می‌دهند.

 

تعداد زیاد کشته‌ها و زخمی‌ها که مؤسسات و مراکز بهداشتی عراق را در طی اشغال به خود مشغول می‌داشت، عملاً مانع رسیدگی پزشکان این کشور به اوضاع روحی و روانی کودکان می‌شد و آمارهای موجود نشان می‌دهد که بیش از 48 درصد کودکان عراقی مبتلابه انواع استرس ازجمله استرس‌های پس از حادثه هستند. این شرایط هنوز نیز به‌کلی رفع نشده و سازمان‌های بهداشتی عراق هنوز قادر به رسیدگی کامل به کودکان نیستند. صلیب سرخ هشدار داده است که سوءتغذیه در کودکان عراقی از 19 درصد قبل از اشغال این کشور در سال 2003 به 28 درصد رسیده است و از هر سه کودک زیر 5 سال عراقی فقط یک نفر به آب آشامیدنی سالم دسترسی دارد و از هر 4 مورد نیز یک نفر از سوءتغذیه شدید رنج می‌برد.

آلودگی و نبود خدمات تصفیه‌ای باعث شده است تا 70 درصد مردم به آب سالم دسترسی نداشته باشند که موجب مرگ یک کودک از هر 8 کودک عراقی قبل از 15 سالگی می‌شود. اسهال، وبا، تیفوئید، هپاتید و غیره بیماری‌هایی هستند که کودکان عراقی درنتیجه عدم در اختیار داشتن آب سالم با آن‌ها درگیرند که اغلب موجب مرگ این کودکان می‌شود.


بیش از 48 درصد کودکان عراقی مبتلابه انواع استرس ازجمله استرس‌های پس از حادثه هستند.

مشاهده مطلب
  • نظرات مخاطبان
مطالب مرتبط
عملیات فریب آمریکا در عراق و افغانستان
سودای نظامی سازی قطب شمال توسط آمریکا
بلک واتر؛ شرکت آدم‌کشی و ترور
عضویت در خبرنامه
سایت هادی